Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Μις Πάκμαν

Το μυαλό μου σκέφτηκε το αιματοβαμμένο χιόνι του Fargo καθώς περπατούσα παράλληλα στο ποτάμι, χώνοντας τα πόδια μου στα χιόνια. Ο ένοχος εδώ ήταν τα βρεγμένα κόκκινα Vans που ξέβαφαν στο χιόνι, χρώμα που μάλλον θα καταλήξει σε κάποια θάλασσα όταν το ποτάμι βρει την τελική του έξοδο. Το ζηλεύω που απλά κυλάει, ενώνεται με άλλα και χάνεται. Στις πόλεις οι έξοδοι μοιάζουν με πίστες του pacman: σε βάζουν ξανά μέσα από την άλλη μεριά. Μετά τα φαντάσματα συνεχώς αναγεννιούνται, ο pacman δεν έχει δυνατότητα ακινησίας, όλο τρέχει, τρώει και δε μιλάει. Ούτε λέξη.

Θέλω τις λέξεις από τις προτάσεις μου πίσω, αυτές που άντεξαν στην παγωνιά, τη ζέστη και τη θάλασσα και καταστράφηκαν πίσω από εισιτήρια λεωφορείων και κωδικούς αεροπλάνων. Όλα τα καλοκαίρια -πιτσιρικάς στα ηλεκτρονικά- έλεγα "pacman, σιγά το παιχνίδι μωρέ, απλοϊκότατο".
Ζήτημα να έβγαζα κάθε φορά δυο πίστες πριν το game over.

 
Δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που μέσα στο χειμώνα ανυπομονούν τόσο να έρθει το καλοκαίρι για να κάψουν το δέρμα τους. Το μυαλό τους κοιτάζει γύρω και απλά βλέπει ξερά γυμνά δέντρα.
Γιατί δεν ξέρει με ποιο τρόπο να δει.
Η φωτο είναι κάπου από το internet.


Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Okay.

      Random thoughts for Valentine's day, 2004.
         Today is a holiday invented by greeting card companies to make people feel like crap.
                           I ditched work today. Took a train out to Montauk.
I don't know why.

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Xmas Steps

Απίστευτο πως σε λίγες ώρες το χιόνι μεταμορφώνει μια ολόκληρη πόλη, απαλείφοντας όλα της τα χρώματα σε αποχρώσεις του λευκού. Με φόντο το μαύρο της νύχτας, ένιωθες πως σε κάποιο σοκάκι θα πεταχτεί η Λευκή Μάγισσα από τη Νάρνια και η Βασίλισσα του Χιονιού και θα μονομαχήσουν μεταξύ τους.



Δε θυμάμαι πόσα χρόνια είχα να παίξω χιονοπόλεμο, αλλά ένιωσα λίγο σαν τον Jack Skellington όταν ανακάλυψε τα Χριστούγεννα και ένιωσε τα κόκαλα του να ξαναζεσταίνονται. Νιώθεις ηλίθιος κλωτσώντας δέντρα, μα όταν όλο το χιόνι τους πέφτει πάνω σου δεν σε νοιάζει το κρύο, παρά μόνο το ηλίθιο παγωμένο χαμόγελο γιατί είσαι σαν χιονάνθρωπος.


Ένιωσα πως ήταν ακριβώς σαν Χριστούγεννα.
Αλλά δεν ήταν.

Creative Commons Licence
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Based on a work at http://dui.gr/.