Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Κολοκύθια Μελαγχολία

Ακούγοντας τα εξήντα τέσσερα ακυκλοφόρητα τραγούδια του box set του Mellon Collie νιώθεις σαν να βρήκες φωτογραφίες από παλιά πάρτυ και διακοπές, κουνημένες, θολές και κακοτραβηγμένες, αλλά σε κάθε μια θυμάσαι ακριβώς ποιοι είναι μέσα, που είναι, τι έκαναν τότε, θυμάσαι τον ήχο του κλικ, σε ποιες βγήκες με κλειστά μάτια, έβαλες το δάχτυλο μπροστά στον φακό ή δεν τον είχες καθαρίσει από μια τεράστια δαχτυλιά.


Λίγους μήνες μετά τα τριάντα τρία μου, θυμάμαι ακριβώς τους λόγους για τους οποίους από τότε μέχρι και τώρα θεωρώ το thirty three ένα μικρό αυτοβιογραφικό στιχουργικό αριστούργημα, κάποια παλιότερα γενέθλια που τραγούδησα το tonite, το 1979 που είναι τώρα 33 χρόνια μακριά - πολλά νούμερα μαζεμένα, το pennies για την γλυκόπικρη ιστορία του, το love που ούτως ή άλλως είναι η απαραίτητη ωδή στα λάθη, το ugly που μουρμουράω κάποια ξημερώματα -ξυπνώντας ή πέφτοντας για ύπνο- καθώς κοιτάω τη μούρη μου στον καθρέφτη, το fuck you γιατί είχε αυτήν την κοινή αποσύνδεση με το airplane flies high, το set the ray to jerry για την ωμή επιθυμία του, το eye που φαλτσάρει όπως φάλτσαρα προσπαθώντας να παίξω πιάνο στο παλιό σπίτι των παππούδων, την ηλίθια λεπτή φωνή που προσπαθούσε να πιάσει τα ουρλιαχτά του bullet χωρίς να ξυπνήσουν οι γονείς στο άλλο δωμάτιο κοπανώντας την ταλαίπωρη ακουστική κιθάρα.

 Αντίο και καληνύχτα η τετράδα τραγουδάει για να κρατήσει τον μπαμπούλα μακριά από το κρεβάτι, ο ήλιος λάμπει, η βροχή ξεπλένει and you can tell, it's just as well. Εκείνη την εποχή οι pumpkins ήταν ό,τι σπουδαιότερο υπήρχε και από τότε ως και τώρα, το αύριο δεν είναι παρά μια δικαιολογία μακριά.


Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Από Μέσα

Υπάρχει κάτι το δελεαστικό στα μεταχειρισμένα βιβλία. Νιώθεις την παρουσία των προηγούμενων ιδιοκτητών· βλέπεις αν έχουν τσακίσει τις σελίδες, αν έτρωγαν ή έπιναν προσεχτικά όταν διαβάζανε, αν έχουν γράψει επάνω σημειώσεις, αφιερώσεις ή ευχές. Μέσα εκεί που αρχικά ήταν μόνο οι λέξεις του συγγραφέα, τώρα κατοικούν και τα φαντάσματα των προηγούμενων αναγνωστών. Και τι καλύτερο από το να διαβάζεις μαζί με μια αόρατη, ήσυχη παρέα.


Υπάρχει κάτι το δελεαστικό στους μεταχειρισμένους ανθρώπους. Νιώθεις την παρουσία των προηγούμενων ιδιοκτητών· δεν βλέπεις, αλλά καταλαβαίνεις αν τους έχουν τσακίσει, αν φαγώθηκαν ή πνίγηκαν, αν έχουν μέσα τους παρατημένες, μισοτελειωμένες και εγκαταλειμμένες σημειώσεις, αφιερώσεις και ευχές. Ο Clive Barker είπε κάτι που λατρεύω και θυμάμαι συνεχώς: “Καθένας μας είναι ένα βιβλίο αίματος. Όπου και αν μας ανοίξεις είμαστε κόκκινοι” και έτσι μπλέκει την φαντασία με την πραγματικότητα όπως ακριβώς συμβαίνει. Στα μαθηματικά οι φανταστικοί αριθμοί έδωσαν λύσεις και άνοιξαν νέους ορίζοντες εκεί που η πεπερασμένη λογική των πραγματικών αδυνατούσε. Και οι άξονες τους είχαν ένα κοινό σημείο. Εκεί ακριβώς που το σχεδιάζαμε εμείς.
Creative Commons Licence
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Based on a work at http://dui.gr/.