Driving Under Influence

Dr Ink

2011-01-27T01:53:00.004+02:00

Συνεχίζω με μελάνι, γιατί καλά τα word και openoffice, αλλά οι λέξεις θέλουν μελάνι. Δυο χέρια από τον Κλέφτη Του Πάντοτε μου υπενθύμισαν τα πιο παλιά λόγια, πως οι άνθρωποι είναι ανθρώπινα βιβλία, ιστορίες γράφονται πάνω τους, άλλοτε φαίνονται και άλλοτε όχι. Pixels, Bepanthol, χώμα, manuals για ανθρώπους, το λαμπάκι του κινητήρα που δε σβήνει, ανατολή και βορράς, παπαρούνες στον τοίχο, κονκάρδες στο πάτωμα, τεντούρα στο κρεβάτι και λαπτοπ στο στομάχι. Και ένα μικρό ανεμιστηράκι που κάνει λίγο καλοκαίρι τον χειμώνα.

Λίγο πριν το καλοκαίρι του έξι είχα δει δυο συνεχόμενες βραδιές τον Tibet με τους Current 93. Και δεν θεωρώ τυχαίο ότι μετά τον χειμώνα αυτό θα τον ξαναδώ. Από τότε τα Lucky Strike έγιναν από κόκκινα μπλε, οι Labradford έβγαλαν ένα αριστούργημα και απλά εξαφανίστηκαν, πράγματα χάθηκαν στα χέρια ενός βρωμοκλέφτη, οι Arab Strap ακόμα μας πεθαίνουν (και οι Mansun πιο πολύ) και μέχρι και οι οδηγοί πλέον ζαλιζονται.

Κάπου ανάμεσα σε σάλια και μισόλογα υπήρχε η φράση «μείνε σκοτεινός και ακατανόητος». Και όσο και αν το blog αυτό κινείται στο δίπολο αυτό, πίσω από τις φιλοσοφίες και τις θολές έννοιες τα πράγματα ήταν πάντα απλά. Όπως ακριβώς τα λόγια του Paddy McAlloon. Καλύτερα από αυτόν δεν πρόκειται κανείς να το περιγράψει ποτέ. Κανείς δεν πρόκειται να αγγίξει το επίπεδο αυτό.

Και χωρίς αυτόν το blog αυτό απλά δεν θα υπήρχε ποτέ. Ιδού γιατί.

Ντουέτο

2011-01-24T13:14:00.001+02:00

Πως γίνεται όπου βάζει την φωνή της η Feist, να μετατρέπει τα τραγούδια σε μικρά ψυχικά παυσίπονα? Ακόμα δεν πρόλαβα να φτάσω τις εκατό ακροάσεις του Look At What The Light Did Now και να σου και ένα άλλο ντουέτο με τον Doug Paisley.
Novocaine For The Soul που έλεγαν παλιά και οι Eels.

Βασιλιάς Μελάνι

2011-01-24T06:20:00.001+02:00

Καλή Χρονιά

2011-01-05T05:37:00.002+02:00

Κωσταντινούπολη

2010-10-05T15:37:00.047+03:00

Η απόφαση για Κωνσταντινούπολη πάρθηκε γρήγορα: πάμε κάπου διαφορετικά, κάπου πέρα από τον δυτικό κόσμο! Ε όχι και εντελώς, πάμε κάπου να τα συνδυάζει λιγάκι, κάπου να χαθούμε αλλά αν όντως χαθούμε να μπορούμε να βρούμε και τον δρόμο μας. Ναι αλλά η πόλη είναι τεράστια, που να πρωτοπάς πέρα από τα κλασσικά αξιοθέατα? Εμ για αυτό έχουμε τον Αγγελή εκεί, τόσο καιρό γυροφέρνει στα στενά της και θα μοιραστεί μαζί μας κανα δυο κρυμμένα μυστικά.

Λεωφορείο και αεροπλάνο συναντήθηκαν στο Ατατούρκ, διαμονή στο υπέροχα διακοσμημένο Santa Hill με θέα την αδιάκοπη κίνηση της Tarlabasi Bulvari, λίγη μεσημεριανή ξεκούραση και η πρώτη βόλτα αποφασίστηκε: κάθοδος της Istiklal με αφετηρία την πλατεία Ταξίμ. Ζαλιστήκαμε από τον κόσμο, μαγαζιά παντού και δεξιά αριστερά στενάκια με διάφορα μικρά μαγαζάκια που σίγουρα κάτι καλό θα έκρυβαν. Κάπου δεξιά στην ψαραγορά φάγαμε θεσπέσιο σουβλάκι (καλαμάκι για άλλους) με μύδια. Τους υπόλοιπους μικροπωλητές φαγητών τους δοκιμάσαμε άλλες μέρες. Συνεχίζοντας σε έναν ακόμα καλντερίμι - πεζόδρομο γεμάτο με μαγαζάκια από μουσικά όργανα καταλήξαμε τυχαίως στον πύργο του Γαλατά. Η Πόλη από ψηλά είναι ακόμα πιο μεγαλοπρεπής, ουρανοξύστες στο βάθος, γειτονιές και σπιτάκια το ένα πάνω στο άλλο αλλού, Βόσπορος, Κεράτιος, όλα απλωμένα σαν gozleme από αυτές που έφτιαχναν κάτι κυρίες στην βιτρίνα υπέροχου εστιατορίου κάπου δίπλα από το πάρκο Gulhane, όπου αράξαμε στις μαξιλάρες και φάγαμε σαν πασάδες.

Αναμιγνύοντας τις επόμενες μέρες από εδώ και πέρα, έχουμε και λέμε: Αγιά Σοφιά, Μπλε Τζαμί, Τοπκαπί, Μεγάλη Αγορά, βόλτα στον Βόσπορο στην δύση του ήλιου (για να είναι και πιο εντυπωσιακή η γέφυρα του Βοσπόρου με τα φώτα που αλλάζουν χρώμα), είδαμε τα πιο βασικά αξιοθέατα και σε κάθε κενό το roaming έπαιρνε φωτιά: Αγγελήηηηηηη που να πάμε? τι να φάμε? Αχ αυτά τα παιδιά θα σκέφτηκε, δεν το μελέτησαν το Αngelis and the Ιstanbul. Οπότε μας συνάντησε κάπου στα Εξάρχια / Κολωνάκι της Πόλης (λέμε τώρα), το Cihangir και με μια μικρή όμορφη βόλτα στους γύρω δρόμους, καθήσαμε για τσαγάκι σε έναν δρόμο-βεράντα: μπροστά μας το τζαμί Nusretiye, η θάλασσα και η περιοχή του Σουλταναχμετ στο βάθος. Φωταγωγημένα και με γεύση πορτοκάλι παρακαλώ.

Φυσικά η πρώτη μας ερώτηση-απαίτηση ήταν “θέλουμε ένα ωραίο πρωινό!” και ο Αγγελής μας αποζημίωσε: Lades και με το μενού στα Τούρκικα, απλά δώσαμε το σκονάκι-παραγγελία και καταβροχθίσαμε τα πιάτα μας ορεξάτοι. Το ίδιο απόγευμα πήγαμε στο Cemberlitas, γνωστό και μεγάλο χαμάμ για μια ώρα χαλάρωσης, ζέστης και ξεκούρασης. Βέβαια το μασάζ δεν το φαντάζεσαι από τον μουστακαλή ονόματι θαρρώ Γιουνούς (σ.Α. που σημαίνει παρεπιμπτόντως και δελφίνι) ο οποίος με λίγη ακόμα πίεση θα με έκανε κοντοσούβλι και κιοφτέδες, αλλά εντέλει η δουλειά έγινε και μέχρι να τελειώσει το Nayaki από το γυναικείο τμήμα, έπινα ήδη το τσαγάκι μου στον κεντρικό θάλαμο υποδοχής. Με ένα ακόμη τηλέφωνο κανονίσαμε και την βραδινή διασκέδαση. Και τι διασκέδαση!

Τρεις Τούρκοι και ένας Έλληνας αποτελούν τους Tatavla Κeyfi και οι μουσικές τους μετέτρεψαν εύκολα το Kumbara σε ένα ρεμπέτικο πάρτι, η μικρή πίστα γεμάτη ενώ εμείς χορεύαμε επι τόπου. Χίλια ευχαριστώ και στην Alev που έκανε τα πάντα να μας βολέψει και τα κατάφερε! Μετά από τόσο αυθεντικό τσακίρ κέφι η βραδιά (όπως και κάθε βραδιά) έκλεισε με γλυκό: σιροπιαστά, καζάν ντιπί αλλά κυρίως αυτό το αιθέριο ονειρικό παραδεισένιο ριζόγαλο, να αναπληρώσει το χαμένο ζάχαρο της ημέρας. Μέχρι το επόμενο μεσημεριανό κιουνεφέ βέβαια.

Οι θεοί βοήθησαν και η φωνή του roaming πήρε ξανά σάρκα και οστά μπροστά μας. Έτσι ξεκινήσαμε με τον Αγγελή για μια βόλτα από το Πατριαρχείο, το επιβλητικό κτίριο της Μεγάλης του Γένους Σχολής και σε γειτονιές μικρές, γεμάτες απλούς θρησκευόμενους ανθρώπους και παιδιά στους δρόμους, μαγαζιά με απίστευτα υπερπαραγωγές - νυφικά, κρεοπωλεία, πλανόδιους πωλητές και πολλές μπούρκες.

Ο Αγγελής μας ανέβασε στο τζαμί του Yavuz Sultan Selim, ένα τζαμί ψηλά, με θέα την πόλη και όμορφο κήπο με παγκάκια τριγύρω, αλλά τελικά μια παρέα από διαβολάκους πιτσιρίκους ολίγον τι φωνακλάδες δεν μας άφησε να απολαύσουμε με την ησυχία του. Τα τείχη του υδραγωγείου μας οδηγήσανε στο προαναφερθέν κιουνεφέ (είδος σιροπιαστού κανταϊφιού με γέμιση dil peyniri, κάτι σαν κασέρι) με παγωτό φιστίκι που ήταν πραγματικά fistikicious, συνοδευόμενο ξανά από τσάι και τούρκικο καφεδάκι. Οπότε με ένα καλό χαρμάνι ναργιλέ θα κατέληγε όμορφα το απόγευμα, τουμπεκί ψιλοκομμένο δεν ξέρω αν ήτανε αλλά μια χαρά ξεχαρμανιάσαμε, χαλαρώσαμε και συζητήσαμε περί -καπνού μέσω- υδάτων και ανέμων. Χαιρετίσαμε τον Αγγελή δίνοντας ένα αόριστο ραντεβού επανασυνάντησης στην Πόλη που τον κέρδισε.

Το βραδινό μας σερβιρίστηκε σε ένα τεράστιο ταψί-τραπέζι κάπου στα στενά της Istiklal και μετά ακολούθησε μπυρίτσα παραδίπλα, βλέποντας δυο τύπους (φωνή-κιθάρα κ σαξόφωνο) που έδιναν τον καλύτερο τους εαυτό ξεσηκώνοντας το λιγοστό κοινό. Live εκεί που δεν το περιμένεις! Άντε μια πουτίγκα βανίλια ακόμα και λέμε το τελευταίο καληνύχτα στη Πόλη.

Φυσικά και φεύγοντας είπαμε “θα ξαναπάμε”, τέτοια Πόλη δεν βλέπεται έτσι απλά και γρήγορα. Πήραμε μια πρώτη γεύση, ένα μικρό ορεκτικό για να ακολουθήσουν ακόμα περισσότερα γιαουρτλού κεμπάπ και σάντουιτς με ψάρι.

ΥΣ. Τόσο τσάι που ήπια, θα μου φαίνεται παράξενο πλέον το τιμόνι στα αριστερά.

Black Sun (In a White World)

2010-04-11T16:40:00.000+03:00

Give me 69 years,

Another season in this hell.

Its all sex and death as far as I can tell.

Βlack Σun εδώ

Ξύπνα

2010-04-08T23:14:00.001+03:00

Οδηγέ ξύπνα! Όταν νυστάζεις στο τιμόνι σταματάς, πιάνεις την άκρη, σβήνεις φώτα μηχανή και παίρνεις έναν power nap. Λίγη ώρα χρειάζεται για να πάρεις δύναμη να κάνεις το υπόλοιπο ταξίδι. Όσα navigators και να έχεις, ο δρόμος κάποτε θα χαθεί. Όπως τον είχε χάσει και ο Layne Staley για να πάρω την σκυτάλη από το προηγούμενο post.

Πριν 8 χρόνια αρχές Απρίλη τον βρήκανε νεκρό. Άλλη μια σπουδαία φωνή που χάθηκε. Άφησε πίσω του όμως τραγούδια. Και εκτός των Alice In Chains έναν και μόνο δίσκο με άλλα φιλαράκια ως Mad Season. Και από mad seasons οι εποχές αυτές άλλο τίποτα...

Και σίγουρα εδώ τραγουδάει στον εαυτό του. Slow suicide's no way to go. Αλλά με τα ναρκωτικά σου Layne έτσι την πάτησες. Άραγε να έβρεχε την μέρα που πέθανες?

Οδηγώντας

2010-02-28T23:32:00.024+02:00

Οδηγέ το έχασες. Κάπου στα χιλιόμετρα σε κυρίευσε ο αυτόματος πιλότος. Ξέχασες τον τίτλο. Αυτό που ξεχώριζε. Γυρνώντας στην ρίζα του κακού, τον τίτλο δηλαδή αυτού του blog, έχω να πω ότι ο τίτλος με περίμενε χρόνια πριν να πιάσω τιμόνι. Αλλά όχι και να με άφηνε...

Ρίχνοντας cd στο player πάντα έχει ενδιαφέρoν το ποια θα καταφέρουν να ακουστούν ολόκληρα. Και εν ώρα οδήγησης έχεις και το τυπικό -αλλά πάντα γοητευτικό- βίντεο κλιπ της ασφάλτου να κυλάει μπροστά και πίσω που υποβοηθάει. Οπότε είναι και μια καλή ευκαιρία να καταλάβεις ποια όντως είναι τα αγαπημένα σου albums. Τώρα από Cave θα μπορούσαν να είναι κι άλλα, έτυχε ας πούμε σε μια από τις πρόσφατες διαδρομές να βρίσκεται στο ντουλαπάκι το Let Love In που συνήθως θα βάλω -εκτός από την κανονική σειρά του - και ως εναρκτήριο το Lay Me Low. Kομμάτι που πολλοί φαντάζομαι θα θέλουν να έχουν για soundtrack στον θάνατό τους.

Ε μετά παρέμεινα εκεί τριγύρω, χρονικά τουλάχιστον, με την βρωμιά των Alice In Chains και την φωνή ενός χαμένου μακαρίτη. Αλλά για αυτό θα πω κάτι σε καμιά βδομαδούλα.

Με τις τιμές αυτές στην βενζίνη, καλύτερα να γράφεις παρά να οδηγείς.

A History Of Silence

2009-09-08T23:50:00.009+03:00

Όταν οδηγώ μου έρχονται τόσα πράγματα στο μυαλό που αν τα υπαγόρευα σε κάποια συσκευή που τα έγραφε θα γέμιζα βιβλία και βιβλία. Με ασυνάρτητες σκέψεις κυρίως που φαντάζομαι θα ήταν σαν Λερναίες Ύδρες, για κάθε μια όμορφη θα έβγαιναν δυο άλλες μαύρες και άραχνες. Αλλά αυτά είναι σαν τα χιλιόμετρα, πάνε κι έρχονται.

Μετά από ένα γεμάτο καλοκαίρι απότομα πίσω στις οθόνες, ξέθαψα μάλλον έναν από τους καταθλιπτικότερους δίσκους της περασμένης δεκαετίας, φαντάσου να είχε και στίχους αλλά μόνο και από τίτλους στυλ "Cancer And You 1987" ή αυτόν που κοσμεί το post το καταλαβαίνεις. Νομίζω ότι κάπως υποσυνείδητα θυμήθηκα το εξώφυλλό του, είχα δει τις προάλλες ένα όνειρο ότι πλησιάζανε βιβλικές καταστροφές και όταν τελικά αυτές ήρθαν, απλά καθόμουν στον δεύτερο όροφο και χάζευα με τους δικούς μου το νερό που πνίγοντας τα πάντα είχε ανέβει μέχρι εκεί. Αλλά όλοι ένιωθαν ωραία που είχε συμβεί αυτό. Θα πηγαίναμε στον μπακάλη απέναντι κολυμπώντας.

Dark Was The Night

2009-03-09T02:55:00.007+02:00

Κάνοντας το γνωστό μου internetικό stalking στην Feist βρήκα δυο νέες συμμετοχές της στην συλλογή Dark Was The Night: τραγουδάει με τον Ben των Death Cab For Cutie μια διασκευή που δεν έψαξα τι είναι γιατί αυτό που άκουσα με μάγεψε τόσο που ούτε καν άκουσα τα υπόλοιπα κομμάτια - πλην της Catpower φυσικά που είναι μια άλλη ιστορία...!

Ά και το άλλο κομμάτι είναι με τους Grizzly Bear. Όμορφο και αυτό.

Επιστροφές?

2009-03-09T02:18:00.002+02:00

Από όσα έχω χάσει μόνο λίγο χρόνο θα' θελα πίσω.

matrix pt3: εκτός ελέγχου

2008-12-11T22:00:00.002+02:00

Του είχα/είχαμε υποσχεθεί ασφάλεια. Οι πόλεμοι, του έλεγα/λέγαμε, ο θάνατος, ο πόνος, θα κρατηθούν μακρυά σου. Εσύ θα είσαι ευτυχισμένο και ασφαλές, γι” αυτό είμαι εγώ εδώ. Εγώ και η βολική και ακίνδυνη προσομοίωση του κόσμου. Είμασταν όλοι ευτυχείς μέσα στο Μάτριξ, που το θρέφαμε με σκάνδαλα, λαμογιές, θαυμασμούς και επιφωνήματα για ό,τι χειρότερο και ποταπό έχει γεννήσει αυτός ο τόπος, απόρριψη κάθε αξίας που δε βόλευε, όλων όσων απαιτούσαν θυσία, αίμα, ακεραιότητα, ήθος. Μοιραζόμασταν με τα παιδιά μας το χάπι της ευτυχίας, χωρίς όμως να μοιραζόμαστε τη γνώση: εκείνα δεν ήξεραν πως πρόκειται για Μάτριξ. Η σφαίρα στον συνομήλικό τους Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο ήταν το κόκκινο χάπι. Τό Μάτριξ κατέρρευσε. Μαζί με τα ψέμματά μας, και με όση βοήθεια μπορούσαν να του δώσουν τα παιδιά μας.

από εδώ:
http://www.skai.gr/master_story.php?id=103680

matrix pt2: It's Coming!

2008-11-26T15:26:00.007+02:00

Οι τεχνολογίες τρέχουν τόσο που σιγά σιγά μερικοί δεν θα τα πιστεύουν πια. Το iphone γίνεται ocarina, ηχεία με πάχος χαρτιού, ασύρματο ηλεκτρικό ρεύμα και άλλα που σε σενάρια επ. φαντασίας μόνο υπήρχανε. Δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα αν κάποτε λυθεί το μυστήριο του ανθρώπινου εγκέφαλου και όντως μπορέσουμε να μπούμε οι ίδιοι σε δίκτυο, θα έμπαινα όμως σίγουρα σε μεγάλο πειρασμό. Ο εγκέφαλός μας, η πιο πολύπλοκη ηλεκτρική (ω ναι!) συσκευή του κόσμου μας, μας διδάσκει πολλά και μας αποκρύπτει πολλά περισσότερα.
Αν το αναλύσεις όλο, πέφτεις πάνω στην ματαιοδοξία του ανθρώπου που θεωρώντας ότι "είναι ξεχωριστός", έφτιαξε θεούς και δαίμονες και δεν δέχεται την ύπαρξή του ως μια εξελιγμένη θαυμαστή μηχανή από υλικά που δυστυχώς δεν κρατάνε πολύ. Και πιθανών να μην θέλει να αφήσει και τους άλλους. Αλλά οι καιροί τρέχουν και όταν βρεθεί το κοινό interface ανάμεσα σε εμάς και τις μηχανές, τότε θα έχουμε άλλα να ανησυχούμε.

Όλα αυτά μου ήρθανε στο μυαλό χτες βλέποντας Dexter, ο οποίος μπαίνοντας σε μια εκκλησία σκέφτεται:
"Αν πίστευα στο Θεό, αν πίστευα στην αμαρτία, αυτό είναι το μέρος απ' όπου θα πήγαινα κατευθείαν στην κόλαση.
Αν πίστευα στην κόλαση."

Wizards of the Sonic

2008-09-12T15:06:00.000+03:00

Ψάχνοντας να βρω ένα αξιοπρεπές μέσο για να ακούω μουσική από το laptop, είχα ξεθάψει έναν παλιό ραδιοενισχυτή του πατέρα μου (full vintage καταστάσεις) και συνεχίζοντας το σκάψιμο, τον τέσταρα με παλιατζούρες του Westbam και βρήκα ότι το κομμάτι που κοσμεί τον τίτλο του post ακούγεται ακόμα μια χαρά -ειδικά απο παλιά μηχανήματα- και μάλιστα η μελωδία του είναι παρμένη από τον sonic τον σκατζόχειρο, έπαιζε κάθε φορά που έβγαινε ο κακός Robotnik και τον πλάκωνες

Όντας καλός οδηγός, έκανα αρκετά χιλιόμετρα και αυτό το καλοκαίρι, ήταν από αυτά που περάσανε πολύ γρήγορα και αφήσανε πολλές όμορφες εικόνες (στο μυαλό μου αλλά και σε Mbytes!). Και μακριά πλέον από βρώμικα νερά, στριμωξίδια σε λεωφορεία και άσχημη γκριζαδούρα, αναμένω το φθινόπωρο σαν air condition στους 25°, έχοντας κολλήσει και με τον Barry Manilow απο το Hellboy 2. Σύννεφα ακόμα δεν βλέπω, ο ήλιος φέτος είναι χειρότερος από φούρνο μικροκυμάτων, το Sonic στο PSP ακομα πιο γρήγορο και οι μόνοι wizards που έχουν απομείνει είναι αυτοί των windows.

4

2008-07-23T12:00:00.003+03:00

Με το video αυτό μου καρφώθηκε ένα χαμόγελο μεγαλύτερο και από του Joker. Η Feist στο Sesame Street, πιο γλυκιά και χαριτωμένη από ποτέ. Βοηθάνε και τα κουκλάκια βέβαια...!

One, two, three, four
monsters walking across the floor
I love counting, counting to the number four

matrix pt1: Ubuntu

2008-07-02T02:18:00.006+03:00

Νιώθω πλέον σαν να πήρα το κόκκινο χάπι και να βγήκα από το matrix. Και μπήκα σε έναν άλλο κόσμο όπου όμως μπορώ να ελέγξω σχεδόν τα πάντα. Και εμφανισιακά είναι το ίδιο -και παραπάνω ίσως- όμορφος! Όλα είναι διαφορετικά αλλά εκτελούν τα ίδια πράγματα, νέες φιλοσοφίες λειτουργίας, αλλού παραπάνω ευκολίες και αλλού παραπάνω δυσκολίες. Αξίζει όμως για το δικαίωμα της επιλογής και της ελευθερίας. Ε και για κάποιες συγκεκριμένες δουλειές, όπως και οι ήρωές μας, μπαίνουμε που και που στο παλιό μας μάτριξ.

Διαλέξτε λοιπόν: κόκκινο χάπι ή μπλέ χάπι?

Scripra Manent

2008-05-22T14:46:00.006+03:00

Οταν rainman καλεί, o driver πάντα απαντεί:

και άντε να διαλέξεις από τόσα χαρτιά σε τόσα μέρηκαλό το πληκτρολόγιο, αλλά το μελάνι είναι αξεπέραστοπολυδιάστατο, τονίζει ότι χρειάζεται από μόνο τουκαι αν χρειαστεί, θα ξεβάψει από μόνο του.

Αυτό που μου αρέσει και δεν θα σταματήσω να το χρησιμοποιώ για όσα από τα γραπτά μου έχουν σημασία (για μένα) είναι η πλήρης εικόνα που παίρνω από εκείνες της στιγμές της συγγραφής. Μέχρι και το σάλιο που βάζω όταν ξεραίνεται η άκρη του. Και με αίμα είχα δοκιμάσει μια φορά που είχα κοπεί (την είδα Ντε Σαντ), ήταν ωραία η αίσθηση, αλλά όχι και να ανοίγομαι κυριολεκτικά για να ανοίγομαι λεκτικά. Ένα μισοτελειωμένο κομμάτι βλέπετε παραπάνω. Έχει τρια και κάτι χρόνια που είναι έτσι. Πριν ένα χρόνο που το κοιτούσα με ελαφρώς βρεγμένα χέρια το μουτζούρωσα κάπως άθελά μου, αλλά σκέφτηκα "έτσι καλύτερα". Ή θα τελειώσει κάποτε, ή θα ξεβάψει εντελώς.

The Drone Zone

2008-05-21T01:42:00.004+03:00

Έπεσα στις έξι το απόγευμα για να κοιμηθώ λίγο και σηκώθηκα έξι ώρες μετά, μεσάνυχτα. Ούτε κατάλαβα τι έγινε, είδα διάφορα σουρεάλ και μη κομμάτια ονείρων, θυμάμαι κάτι ψιλά αλλά το όλο κλειδί ήταν το drone zone που έπαιζε όλο το απόγευμα, τριπαριστό, ταξιδιάρικο και διαγαλαξιακό. Με έστειλε εντελώς, βίωσα το ambient όπως θα πρέπει να βιώνεται: με τις ώρες, με το κορμί ακίνητο και τα μάτια κλειστά, με το μυαλό μόνο να (υπο)λειτουργεί.

Νιλ Άρμστρονγκ, σε έφτασα.

Fliessssszzzzzzzz

2008-05-18T00:13:00.003+03:00

Καθώς καλοκαιριάζει μαζεύονται. Σκοτώνω μια την ημέρα.
Και μετά μαδάω τα φτερά τους όπως στο τραγούδι του Cave:
μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει...

(μπα.. απλά τις πετάω στα σκουπίδια)

Ισόγειο

2008-05-08T01:06:00.004+03:00

Δεν έχω χρόνο για τίποτα, ή μάλλον με τίποτα δεν μπορώ να οργανώσω καλά τον χρόνο μου. Φαντάζομαι πως μετά τις 20 -ημέρα ισορροπίας για το φως και το σκοτάδι- θα αλλάξει κάτι πέραν της διάρκειας της μέρας, αλλά απλά φαντάζομαι. Φαντάσματα. Δεν έχω σκια, γιατί ο ήλιος είναι ακριβώς επάνω μου. Αυτή είναι η οπτική μου όμως, γιατί εγώ δεν είμαι από κάτω του. Στο επίπεδο του δρόμου, αλλά ποιού δρόμου? Τελικά ίσως μετά από χρόνια κερδίσω το βραβείο πιο ασυνάρτητης σκέψης. Και αν όχι δε με νοιάζει, αφού ο Gambit θα κάνει επιτέλους την εμφάνισή του στο νέο spinoff των X-Men.

Μωρέ μπας και κόλλησα πουθενά publishophobia?

Guest Mixer

2008-03-19T00:34:00.004+02:00

Σήμερα το βράδυ μιξάρω.

Φυσικά μόνο στον Ρόδον FM!

update: αναβλήθηκε λόγω τεχνικών προβλημάτων.

Sleevefaces

2008-03-05T11:51:00.001+02:00

Ανάρτησε στο blog σου τρία SleeveFaces. (Σημ: παίρνουμε έναν δίσκο βινυλίου ο οποίος στο εξώφυλλο του έχει μια εικόνα, κυρίως ένα πορτραίτο αλλά και όχι μόνο, το προσαρμόζουμε πάνω στο δικό μας πρόσωπο ή σώμα και τέλος τραβάμε φωτογραφία το αποτέλεσμα). Τράβηξε κατά προτίμηση την φωτογραφία μόνος σου, είναι πιο δύσκολο αλλά έχει πλάκα.

Το τσίμπησα από τα καταπληκτικά sleevefaces του Τερτουλιάνου!

Και Για Να Μην Ξεχνιόμαστε

2008-02-22T01:36:00.005+02:00

Dreamy Girl, Dreamy Songs

Το Κοντινό Βιβλίο

2008-02-22T00:23:00.007+02:00

Με το που διάβασα για το blogo-βιβλιο-παιχνίδι από τον Μιχάλη ο space station του SomaFM αρχισε να παίζει το ομώνυμο από το Lifeforms των FSOL (οπότε το θεώρησα κάπου είδους σημάδι) και η αλήθεια είναι ότι βρίσκομαι στο γραφείο του πατέρα μου οπότε είναι λίγο δύσκολο να ακολουθήσω τους κανόνες:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.

4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Ο λόγος είναι ότι όλος ο τοίχος πίσω μου είναι μια μεγάλη βιβλιοθήκη, μάλιστα έχει και μερικά δικά μου εδώ που μου "βούτηξε" (όπως τις Ήσυχες Μέρες Στο Κλισί του Μίλλερ ή Τον Κυνηγό Του Σκότους του Λάβκραφτ) αλλά πρέπει να σηκωθώ στις μύτες να τα πιάσω αυτά. Οπότε αρπάζω ότι βρω πίσω μου και...

To βιβλίο ονομάζεται Μνήμη Της Πέτρας του Θωμά Σιδέρη. (λεύκωμα για τα πέτρινα δημοτικά σχολεία της ηπειρωτικής Ελλάδας, οπότε παραβλέπω τον κανόνα και βάζω όλη τη σελίδα). Σειρά σε Ζpi, Comeraincomeshine και στον θρυλικό hybrid.

[Ο SomaFM παίζει ένα υπέροχο κομμάτι του Banco De Gaia (και με τι τίτλο!): Fake It Till you Make It.]

Μπραζιλ

2008-02-19T14:14:00.006+02:00

Then tomorrow was another dayThe morning found me miles away

With still a million things to say

Now when twilight dims the sky above
There’s one thing I’m certain of

Return I will
To old Brazil

(τάσεις φυγής για σήμερα...
ακούω τη μουσικη από την ομώνυμη ταινία του Γκίλλιαμ
βέβαια το γραφείο μου δεν είναι τόσο στριμωγμένο
ούτε είμαι τόσο βαθιά χωμένος στο σύστημα
ή τουλάχιστον δεν το νιώθω ακόμα)

Treeχες

2008-01-19T02:10:00.000+02:00

Δε θυμάμαι που είχα πρωτοακούσει/δει/διαβάσει την φράση -ούτε καν πως ακριβώς ήταν διατυπωμένη- αλλά ήταν κάπως έτσι: "οι άνθρωποι δεν είναι δέντρα, δεν πρέπει να μένουν κάπου ριζωμενοι". Και αν το τραβήξεις λίγο χωρίς νόημα λες: μην κολλάς σε έναν άνθρωπο, γιατί τότε κολλάς στο δέντρο και δεν βλέπεις το δάσος: όλους τους ανθρώπους, την πόλη, την κοινωνία. Και εκείνη η μπάντα, οι Forest For The Trees, σύμφωνα με αυτά θα ήταν: Κοινωνία Για Τους Ανθρώπους. Σαν προεκλογικό motto ακούγεται. Σε έναν τέλειο κόσμο δεν θα υπήρχαν καν motto. Μόνο μοτοκούζι, unknown pleasures και η feist σε metal side-project.

Μέχρι τότε όμως η αντλία βενζίνης θα συνεχίζει να με αφήνει όπου να'ναι.

In Omnia Paratus

2008-01-06T23:33:00.000+02:00

Για τη νέα χρονιά αποφάσισα να μη βαριέμαι τόσο.
Συνεπώς θα αρχίσω να χρησιμοποιώ και τόνους στα ηλεκτρονικά γραπτά μου.

Παράτησα πολλά πράγματα από την προηγούμενη χρονιά. Ως συνέπεια κάποια άλλα παράτησαν εμένα. Ίσως να έκανα και λάθος, θα δείξει αργότερα φαντάζομαι.Από τα λίγα όμως που έμαθα από τα λάθη μου και από τα περισσότερα που έμαθα από τα λάθη των άλλων είναι ότι πρέπει δέχεσαι τις συνέπειες των αποφάσεών σου.Και ακούγοντας το Clocks Don't Bring Tomorrow του Tom Vedvik ξέρω ότι η ετοιμότητα είναι όσο απαραίτητη και το οξυγόνο.

Και θα βάλω επιτέλους το βινύλιο του Reminder της Feist που τόσο καιρό μόνο κοιτάζω στο πικαπ.

Και ας σκονιστεί.

Tραγούδια που με αγγίζουν - Μπλογκοπαίχνιδο

2007-12-28T17:25:00.001+02:00

<< Με μια μικρή καθυστέρηση και κατόπιν ευγενικότατης πρό/σ/κλησης του φίλτατου Stereotype, παρουσιάζω κι εγώ κάποια από τα τραγούδια που με αγγίζουν. Από πολύ μικρός συνδέω μονίμως καταστάσεις, εποχές, γεγονότα και πρόσωπα με κάποιο τραγούδι η μελωδία οπότε η επιλογή ήταν πολύ δύσκολη και σίγουρα αδικώ πολλά άλλα κομμάτια που δεν αναφέρω. Τραγούδια που έχεις σιγοτραγουδήσει, που πολλές φορές πιστεύεις πως έχουν γραφτεί για σένα, και με το που ακούς τις 3 πρώτες νότες τους είναι ικανά να σε ταξιδέψουν σε διάφορες αναμνήσεις του παρελθόντος με έντονες εικόνες και συναισθήματα. >>

Άλλη μια ωραία αφορμή να παραθέσουμε τραγούδια που αγαπάμε, οπότε χωρίς πολλή σκέψη παραθέτω τα παρακάτω. Εντελώς τυχαία (και καλά) είναι όλα από τα 90s, βασικά μου ήρθανε και άλλα αλλά δεν υπήρχαν σε βιντεο.
Οι αναγνώστες καλούνται να βάλουν τα δικά τους.

Καλή Χρονιά παρεπιπτόντως!

Screamager / Therapy?

Thirty-Three / The Smashing Pumpkins

Hotellounge (Be The Death Of Me) / dEUS

I Break Horses / Smog

Tετράδα-καθρέφτης μιας άλλης εποχής, κομμάτια που έτυχε μεγαλώνοντας να μείνουν για πάντα μέσα μου, θυμίζοντας πολλά και διάφορα. Κάπως σαν τις ουλές στο δέρμα. (Μόνο που αυτές αφαιρούνται αν θέλεις..)

Feist

2007-12-20T14:49:00.001+02:00

The Reminder

στο 1

he's my Brandy Alexander
always gets me into trouble

( ειτε τραγουδαει για κοκτειλ,
ειτε προφερει το carelessly τονιζοντας το Leslie,
η feist αρχιζει και μαγευει τους παντες

οτι πιο φρεσκο+ομορφο για φετος )

Ulver

2007-12-19T16:38:00.000+02:00

Shadows Of The Sun

στο 2

{ απο τις black metal εποχες μεχρι και σημερα
στον πιο ευηχο δισκο τους
οι νορβηγοι αυτοι συνεχιζουν να κινουνται στην μεγαλη νυχτα

και οταν με το καλο η μερα ξεκινησει
παραμενουν στις σκιες }

Interpol

2007-12-18T15:07:00.000+02:00

Our Love To Admire

στο 3

here i've been living on roofs made from sin
i put an outward, "Begin, begin."

here i've been lucid i'm living within
inwardly urgent and sinking again

( οι interpol διχασαν αρκετα το κοινο φετος.
ο δισκος αυτος ηταν μαλλον μονο για τους πιο φανατικους fan.
αυτους που πληρωνουν και τα special editions... )

Bill Callahan

2007-12-17T14:13:00.000+02:00

Woke On A Whaleheart

στο 4

"We stand under it, but we don’t understand it."

Grinderman

2007-12-16T15:27:00.000+02:00

Grinderman

στο 5

we're sick and tired of all this self serving grieving
all we wanted was a little consensual rape in the morning
and maybe a bit more in the evening
we are scientists
we do genetics
we leave religion
to the psychos and fanatics

:wumpscut:

2007-12-15T17:29:00.000+02:00

Body Sensus

στο 6

( H o m o G o t i k u s I n d u s t r i a l i s )
( αυθεντικο Γερμανικο χαρμανι )

Rafael Anton Irisarri

2007-12-14T17:22:00.000+02:00

Daydreaming

στο 7

[ κατι ambient δε θα μπορουσε να λειπει. daydreaming οσο δεν παει. ]

Black Light Burns

2007-12-13T15:55:00.000+02:00

Cruel Melody

στο 8

you can't, you can't, you can't stop a bullet
i'm giving you a trigger but you better never pull it

Pelican

2007-12-12T18:44:00.000+02:00

City Of Echoes

στο 9

{ και οχι μονο echoes, αλλα και delays, reverbs, distortions, fuzz, feedbacks, overdrives, wahs, filters }

Ministry

2007-12-11T17:56:00.000+02:00

The Last Sucker

στο 10

Born and raised in the USA
I got a different type of DNA
I got a bloodline from Texas to Maine
We run the world like a parlor game

I got twins and a Stepford wife
I never had to work a day in my life
I never studied but got my degree
I never had to with my family tree

( μια απο τα ιδια.αλλα τι ιδια! )

NIN

2007-12-10T21:34:00.000+02:00

Year Zero

στο 11

you've become a virus
that's eaten up its host
we've been watching you with all our eyes
and what you seem to value most
so much potential, or so we used to say
your greed, self-importance, and your arrogance
you pissed it all away

(στοιχημα πως ο Trent μιλαει στον εαυτο του)

Marilyn Manson

2007-12-09T15:25:00.000+02:00

Eat Me, Drink Me

στο 12

Blow out the candles on all my frankensteins
At least my death wish will come true
You taste like Valentine's and we cry
You're like a birthday
I should have picked the photograph
it lasted longer than you

I could have buried all my dead
up in her cemetery head

Radiohead

2007-12-08T14:31:00.000+02:00

In Rainbows

στο 13

When I'm at the pearly gates
This'll be on my videotape
This is one for the good days
And I have it all here
In red, blue, green

Robert Plant & Alison Krauss

2007-12-07T14:17:00.000+02:00

Raising Sand

στο 14

believe me when i tell you
i will try to understand
believe me when i tell you
i could never kill a man
but to know that another man's holding you tight
hurts me little darling
thru the morning thru the night

Burial

2007-12-06T17:06:00.002+02:00

Untrue

στο 15

συνταγη: παιρνουμε ενα breakbeat κομματι απο τις αρχες των 90s, χαμηλωνουμε λιγο (αν θελουμε) τα bpm, "σπαμε" τον ρυθμο με glitch και flam και αντι για snares χρησιμοποιουμε rimshots, αντικαθιστουμε τα πιανακια με βαθια strings, θολωνουμε τα φωνητικα samples με μπολικο reverb και slicing σε πιο πολλες νοτες.

Επρεπε να περασουν 15 χρονια για να εξελιξει ο Burial ολες αυτες τις μουσικες που αγαπησα στην εφηβεια μου, εμπλουτιζοντας τες με την δικη του αστικη αποψη και βαζοντας ενα φιναλε στον δισκο του (Raver) που κλεινει μια και καλη την διοδο αναμεσα στις δυο αυτες αποχες.

Underworld

2007-12-05T16:35:00.000+02:00

Oblivion With Bells

στο 16

girls in england shirts read the papers
and giggle at the table in the cafe
offering homemade dinners
it's good food

(γαμω τα εξωφυλλα!)

Roisin Murphy

2007-12-04T16:20:00.000+02:00

Overpowered

στο 17

I need to get you out of your cave man
I wanna let you out of your cage and set you free
If tonight's the night
I'm gonna show you I ain't got no game plan

We are animals, animals, one unbroken chain

Battles

2007-12-03T07:34:00.000+02:00

Mirrored

στο 18

{[στην ψυχρη autechre ηλεκτρονικη η warp βρηκε και το ζωντανο -rock ας πουμε- συμπληρωμα της]
[ποιος ειπε οτι η μουσικη χρειαζεται συναισθημα για να ειναι συναρπαστικη?

]}

Saul Williams

2007-12-02T15:12:00.000+02:00

The Inevitable Rise and Liberation
οf Niggy Tardust!

στο 19

What's a song worth if you can't fuck to it?
I wanna move deep in the gut of it
What's the right kind of behavior?
to qualify as someone's savior?

UNKLE

2007-12-01T11:50:00.000+02:00

War Stories

στο 20

Stood up on the side of the earth
Thrown back to the track to the dirt
Two thread lose an hour a day
We're miles adrift, we're inches away

τοπ 20

2007-12-01T11:44:00.000+02:00

Τελευταιος μηνας και ξεκιναμε την ανα ημερα δημοσιευση των 20 αγαπημενων μας δισκων για την χρονια στα πλαισια του συνολικου τοπ που οργανωνει ο gone4sure. Δυστυχως θα τον απογοητεψω καθοτι δεν εχω αντιστοιχο τοπ για τα χειροτερα. Ε δεν ακουω μουσικη που δεν μου αρεσει..

Spaced Out

2007-10-19T01:56:00.001+03:00

Για καθε συστημα αναφορας υπαρχει ενα αλλο μεγαλυτερο να το ορισει, υπερσυνολα μεσα σε υπερσυνολα, ο μεγαλος μας Ηλιος δεν ειναι δα και τοσο μεγαλος, μεγαλες ειναι οι ιδεες μας που υποτιθεται οτι ζουν οταν ο ανθρωπος πεθαινει, οι ιδεες ομως χρειαζονται υλικα αγαθα για να διατηρηθουν, να μεταβιβαστουν, να ταξιδεψουν, η Ριπλει ουρλιαζε για να γλιτωσει απο το Alien αλλα στο διαστημα κανεις δεν ακουει την κραυγη σου, λογικο αφου στο κενο δεν υπαρχει τιποτα για να ταλαντωθει αλλα και αυτο ισως καποτε αλλαξει, ο Moby ελεγε μαλακιες, δεν ειμαστε φτιαγμενοι απο αστερια, ειμαστε αστερια, η καποιο αλλο ειδος σωματων, ετσι κι αλλιως και αυτα αλλαζουν συνεχως, ο Πλουτωνας υποβαθμιστηκε αφηνοντας το ηλιακο μας συστημα εδω και ενα χρονο με οκτω πλανητες που πληρουν τον νεο ορισμο του να εισαι πλανητης. Αν εβγαινε και ενας νεος σωστος ορισμος για το τι ειναι ανθρωπος, ποσο θα μειωνονταν ο πληθυσμος?

Driver's Block

2007-10-08T23:49:00.000+03:00

Speak

2007-10-04T04:21:00.001+03:00

Το καλο του να κοιμασαι πολυ καποιες μερες ειναι οτι καποιες αλλες δεν κοιμασαι καθολου. Ετσι (εντος αλλων) μπορεις να βλεπεις καποια πραγματα που τα καναλια πετανε στις μεταμεσονυχτιες ωρες. Ετσι πετυχα ξανα το Monster's Ball (οπως και το καλοκαιρι, ιδια ωρα, δεν ηξερα τιποτα για αυτο και με ειχε αφησει αφωνο) και η δευτερη θεαση του με αφησε ακομα πιο γεματο, ο Billy Bob Thornton εξαιρετικος, ηρεμη μουσικη, δυνατα γεγονοτα χωρις μεγαλοδραματα, αποτομες αλλαγες και παραξενες αντιδρασεις, γλυκοπικρες, σκληρες, οπως ακριβως συμβαινουν στην ζωη. Και μετα πετυχα αυτο το αμιλητο κοριτσι:

Αλλη μια πονεμενη εφηβικη ιστορια, δοσμενη ομως και αυτη χωρις εξαρσεις και φανφαρες, μονο με απλοτητα, κυνισμο, χιουμορ και μια υπεροχη ερμηνεια απο την 13χρονη τοτε πρωταγωνιστρια. Η οποια στο τελος καταληγει καπου στα τελευταια λογια του Thornton: "We're going to be all right."

Ξανα

2007-09-26T21:31:00.000+03:00

Zεστος πρωινος καφες γινεται κρυος βραδινος, τα χιλιομετρα περνανε, η μερα δεν περναει, η νυχτα περναει ομως με τους ιωδεις ουρανους των Black Light Burns. Σε μια χαλαρη περιοδο πηρα μια μικρη παραταση διακοπων, ισως γιατι η νεα χρονια θα ταιριαζε καλυτερα να αρχιζε τελη Σεπτεμβρη. Ολοι και ολα ξαναπαιρνουν τους συνηθισμενους ρυθμους τους: τα megabytes ρεεουν, τα οχηματα στριμωχνονται και ο πατος αυτης της πυραμιδας, οι άνθρωποι, απλα τρεχουν.

Οι πρωτευουσες μαζεψαν και παλι το αιμα τους πισω.

ΚαλοΧερι

2007-08-01T23:49:00.000+03:00

Παλι μηχανηματα χαλανε ταυτοχρονα, τελικα αυτα ειναι που δεν αντεχουν στον καυσωνα. Δεν υπαρχει τιποτα ωραιοτερο απο την ηρεμια του καλοκαιριου, τουλαχιστον αυτην πριν τις διακοπες. Οι μεγαλες πολεις ειναι τοσο ωραιες αδειες, βεβαια καθε καλοκαιρι ετσι ειναι αλλα καθε καλοκαιρι το εκτιμαω ολο και πιο πολυ. Αλλα για να τηρηθει η Ισορροπια, πρεπει να βρεθει και πολυκοσμια. Στο αμαξι (οσο απο αυτο δουλευει) και το μπουλο. Δρομο.

photo by Kostas2000

Καστρα

2007-06-18T23:15:00.000+03:00

Ich bau dir ein Zauberschloss, wie im Märchenland
Hoch über den Wolken, bleiben wir beide unerkannt
Für uns beide dort die Zeit stillsteht
Κein weiterer Τag ohne dich vergeht
Tausend Jahre sind ein Tag
Tausend Jahre sind ein Tag

Θα σου χτισω ενα μαγικο καστρο, οπως στη χωρα των Παραμυθιων

Καλοκαιρι με αδειο κεφαλι και αδειο κομπιουτερ, ξεθαψα κασσετες (παραμενοντας παντα σε dark/goth κτλ καλοκαιρινους ρυθμους) και οτι βρηκα καλο το κατεβασα, για να ακουσω επιτελους και τις υψηλες συχνοτητες που τοσα χρονια μου στερουσε η μαγνητικη ταινια απο τοσα αγαπημενα τραγουδια. Η σημερινη ημερα ανηκε στους In Strict Confidence, μια λευκη κασσετα σε πληρη αντιθεση με το περιεχομενο της (γραμμενη απο τον αρχοντα του Σκοτους που τωρα ζει πολυ πιο βορεια απο εδω) που ηταν για χρονια η διοδος απο τα βαθη της Γερμανιας στα βαθη της Τριανδριας, βεβαια τωρα υπαρχει full αμφιδρομη 192Kbps επικοινωνια με την εκει σκηνη αλλα οπως και να 'χει, τα μαγικα καστρα μονο να τα φανταστεις μπορεις. Τα τραγουδια ομως υπαρχουν για να σε συνεπαιρνουν (οπως και τα παραμυθια), μα σιγα μην ~~της~~ τα χτισεις κιολας. Εκει πανω παντα βλεπεις την πολη στα καλυτερα της. Αλλα οι ταβερνες εχουν ψιλομπαγιατικα κρεατα.

50 Ways To Love Your Leaver

2007-05-11T23:36:00.002+03:00

Απο τις σπουδαιοτερες μπαντες οι Electric Mayhem. Μια παλια εκπληκτικη διασκευη στο γνωστο πολυδιασκευασμενο ασμα του Paul Simon. Αφου ο βατραχος κατρακυλαει στο σπιραλ...

Sad Kermit

2007-05-11T22:05:00.000+03:00

Ο μικρος βατραχος επεσε στον βουρκο.
Mε επιασε καταθλιψη οταν ειδα τον Κερμιτ να τραγουδαει το Hurt των ΝΙΝ. Ειδικα στο πλανο με τον Jim Henson πισω στην κορνιζα. Το αγαπημενο μου ποτηρι ηταν δωρο και εχει επανω την πρασινη φατσα του. Τα Μαπετς ηταν απο τις πιο διασκεδαστικες σειρες και οταν τα ειδα και μεγαλυτερος (παλιοτερα που τα εβαζε το Mega τα χαραματα) συνειδητοποιησα οτι ηταν και απο τις εξυπνοτερες. Η ζωη τα φερνει δυσκολα, ακομα και για ενα μαπετ. Τουλαχιστον οταν δεν ειναι κομματια απο τα απειρα ναρκωτικα+αλκοολ που παιρνει, παιρνει την κιθαρα του και τραγουδαει μεχρι και Elliott Smith. Και ανετα η Buckley-κη του διασκευη στο Hallelujah περναει στις πρωτες θεσεις απο οσες εχω ακουσει. Οσο για το δικο του Rainbow Connection, η νεα του εκτελεση ειναι απλα θανατηφορα. Ο μικρος βατραχος αλλαξε ολες τις συγχορδιες σε μινορε.

Run Run Run

2007-05-04T01:03:00.001+03:00

Αποτελωντας εξαιρεση στην ρουτινα της καθημερινοτητας, τις Πεμπτες συχνα μου επιτρεπεται να ξυπναω πιο αργα, κακως ομως καθοτι πιο αργα ξεκινανε και τα εργα φυσικου αεριου που ακομα δεν τελειωσανε και την φορα αυτη περικυκλωσανε το αυτοκινητο μου, δεν είχα και το discman μου μαζι, ουτε walkman, απλα walk man!, περπάτημα, αντε βρες ταξί τελευταια στιγμη, σκεφτομουνα ο προηγουμενος δίσκος NIN να λεγοτανε With Feet, παραδοξως επεσα σε καποιον ταξιτζη που αν και λιγο αργος (σε ταχυτητα οδηγησης) ακουγε ογδοντα οκτω μισο, εκανα ομως την διαδρομη προς την δουλεια μου μετα απο αρκετο καιρο ως συνοδηγος και αυτο και μονο αξιζε.

Το βραδυ αλλαγη δυο λεωφορειων για το σπιτι, το κακο με το αυτοκινητο ειναι οτι απομονωνεσαι, χανεις τον κοσμο, οχι οτι ειναι και τοσο απαραιτητος, διασταυρωνοντας ομως βλεμματα χαρτογραφεις την γειτονια σου, απο τον κουρασμενο περιπτερα ως την κοκετιτσα φοιτητρια, πιο ambient απο ολα τα lp του Brian Eno, απο τον σιωπηλο γεροντακο ως την φωνακλαδικη "αναποφασιστη για το dvd της βραδιας" παρεα, πιο industrial απο ολα τα lp των throbbing gristle, η σταση που κατεβαινω ειναι το τελος μιας πλευρας βινυλιου που εχει την δευτερη του αχαρακτη.
Διοτι ολα χωραγανε στη πρωτη.

Χρονια Μηδεν

2007-04-21T22:29:00.001+03:00

Αφου ξεκολλησα καπως απο το Reminder της Feist, αδειασα τα παντα απο παντου για να πιασει τοπο το νεο ΝΙΝ. Δεν αποκρυπτογραφησα ακομα την υποθεση και τις συνομωσιες που περιγραφει, αντιληφθηκα όμως την δυναμη και τα δοντια που ελειπαν απο το προηγουμενο. Πανω που η σκονη απο τα εργα της εβδομαδας κατακαθισε ησυχα στο μπαλκονι, με τον αερα να μυριζει ακομα χωμα αναγκασα ολη την γειτονια να το ακουσει μαζι μου. Αφου συνηθισαν τα κομπρεσερ και τις μπουλντοζες, φανταζομαι θα γουσταραν και τους στυλιζαρισμενους θορυβους του Trent. Θεου επιτρεποντος και Θεου υπαρχοντος η χρονια αυτη θα ερθει συντομα. Αλλα με την Feist θα περασει γρηγορα η ωρα.

Better Not Dream And Drive

2007-03-25T23:52:00.000+03:00

Ευκολο: το να δινεις οδηγιες και να αναλαμβανουν αλλοι για λιγο τη ζωη σου. Κατα προτιμηση καλοι φιλοι. Οτι και να γινει δεν σε νοιαζει γιατι κατα καποιο τροπο δεν θα γινει σε σενα. Και αν σε ξερουν καλα, με λιγο αυτοσχεδιασμο παιρνεις ενα καλο αντιγραφο που σε καθε περιπτωση σε προστατευει καπως. Δειλια, αλλα εντελει το να μεινεις στην σκια ειναι καλυτερο απο το να σε τυφλωσει το φως.

Δυσκολο: το να προχωρησεις μπροστα χωρις να κοιταξεις πισω. Δεν μπορει, καποιος ηχος θα ακουστει, μια φωνη, ενα τραγουδι. Ε να μη ριξεις μια κλεφτη ματια...;

(Β)Last Note

2007-03-20T18:16:00.000+02:00

Για αρχη μια βολτα με ενα αλλο αυτοκινητο...

Τωρα μετα απο καιρο και δεδομενης της αποστασης μου και του οτι ζω μονος, τα βλεπω ολα σαν μια ομορφη αναμνηση. Εξαλλου δεν εχει και πολλα να κανεις, ολα προχωρουν ειτε το θες ειτε οχι. Καθαριζοντας πριν λιγες μερες βρηκα ενα σημειωμα, θυμαμαι οτι ημουν στην δουλεια οταν με πηραν τηλεφωνο και το εγραψα βιαστηκα σε ενα stick on χαρτακι (που κολλαει ακομα). Το βρηκα υπο τους ηχους μιας black playλιστας με Band of Horses, Βlack Heart Procession και Βauhaus, καλα, δεν το θεωρησα και συμπτωση γιατι τετοιους ηχους ακουω αρκετα συχνα, ηταν ομως παραξενη η στιγμη. Βρισκεις ενα αποκομμα εισιτηριου και θυμασαι την συναυλία. Σε αυτo τι να θυμηθεις?

8mm

2007-03-06T01:35:00.001+02:00

Outside

The storm clouds gathering

Moved silently along the dusty boulevard.

2007-02-26T01:53:00.000+02:00

Καποια μερα ενας τεχνικος της Xerox μου ειπε: "η δουλεια δεν ειναι ντροπη, ειναι μαλακια". Ανοιγουμε τα στορια και βλεπουμε ωραια συννεφα, ηλιοβασιλεμα, τον υποσταθμο της ΔΕΗ που μας υπενθυμιζει οτι δουλευουμε μεσα σε ενα σχετικα δυνατο Η/Μ πεδιο. Λες γι' αυτο να κολλανε συχνα τα μηχανηματα? Η και εμεις?

5 και στο χερι

2007-02-21T15:51:00.001+02:00

Συνεχιζω ως παρακλαδι του παιχνιδιου απο το post του Zpi.

+. Αγαπημενος μου ηρωας ειναι ο Freddy Krueger. Παντα ηθελα την δυναμη του να μπαινω μεσα στα ονειρα των αλλων και να τα κανω οτι θελω. Πριν πολλα χρονια ειχα κατασκευασει και ενα γαντι με λεπιδες στα δαχτυλα. Παρεμεινα ομως ενας απλος ανθρωπος.

+. Το "μαυρο" μου προκαλει καταθλιψη.

+. Η πρωτη μου μπαντα καπου στην ηλικια των 8 ηταν οι The Kitchen, οπου με τον αδερφο μου χτυπαγαμε με διαφορους ρυθμους ο,τι βρισκαμε στο τραπεζι οταν τρωγαμε. Κρατησαν κανα δυο χρονια. Πλεον σε καμια οικογενειακη γιορτη γινεται που+που κανενα reunion.

+. Στην πρωτη Δημοτικου παντα γυρνουσαμε σπιτι μετα το σχολειο με δυο φιλους ακολουθωντας τις γραμμες του τρενου (hometown: Τρικαλα) και ενα μεσημερι οταν περναγε το τρενο δεν κατεβηκα απο τις ραγες, αρχισα να χοροπηδαω, το τρενο σταματησε. Μπορει να με σκοτωνε αλλα μου αρεσε. Οχι ομως και του οδηγου που κατεβηκε και αρχισε να με κυνηγαει. Δεν με επιασε.

+. Μερικες φορες οδηγω απροσεχτα. Μολις χτες χανοντας τον ελεγχο στριφογυρισε το αμαξι μου και βρεθηκα εκτος πορειας να κανω σβουρες σε μεγαλο δρομο πολλων λωριδων κυκλοφοριας αντιθετα στο ρευμα. Σχεδον Crash. Μπορει να με σκοτωνε αλλα μου αρεσε. Οχι ομως στους αλλους 2 συνεπιβατες.

Η πασα προς τα λιγοστα μου links..

MushaBoom!

2007-01-24T19:09:00.001+02:00

The saddest part of a broken heart

Isn't the ending so much as the start

Εκτος απο ομορφη ειναι και εξυπνη. Ειναι ολες οι εποχες μαζεμενες σε μια φωνη. Ζωφραφιζει πανω στο δερμα της βραχολια, βελη και κολιε. Τα βιντεο κλιπ της ειναι παυσιπονα. Τα τραγουδια της παραισθησιογονα. Ειμαι σιγουρος οτι ειναι μακρινη συγγενης της Chan Marshal. Εχει το ιδιο θολο βλεμμα, αν και στις κινησεις της ειναι πολυ πιο τσαχπινα. Μετα απο τοσο καιρο ειναι πλεον η αγαπημενη μου καλλιτεχνης (για την τρεχουσα δεκαετια). Αλκυονιδα γυναικα, με Mac και αυτη.

Leslie Feist: my love paramour, my blue heaven, my funny valentine, my one and only.

Σκουπιδια

2007-01-07T06:13:00.000+02:00

Δεν πεταω τιποτα. Απο την απειρη σαβουρα που συλλεγει σκονη στα δωματια+τα συρταρια μου δεν υπαρχει το παραμικρο που να αξιζει να βρεθει σε καποια χωματερη. Και ας μην εχουν ολα την ιδια σημασια ή αξια. Σημασια εχει να μην ειναι αδεια τα ραφια και τα συρταρια. Αρκετα χρονια αργοτερα, φερνουμε προς παλιο λειτουργικο που παραδοξως τρεχει αξιοπρεπως συγχρονα προγραμματα, κατα τον ιδιο τροπο που εικοσι χρονια μετα οι galaxie 500 παραμενουν φρεσκοι στα αυτια. Don't let our youth go to waste τραγουδουσανε και με καθε χρονο που αλλαζει καταλαβαινεις οτι αυτο μονο στον εαυτο σου μπορεις και πρεπει να το πεις. Αλλου δεν εχει νοημα.

Αντιο.

2006-12-30T03:15:00.000+02:00

Tο πιο αγαπημενο αντικειμενο της δισκοθηκης μου ειναι μαλλον αυτο το 45αρι των Arab Strap. Εχει μια ασχημη παρελθοντικη αισθηση παραλληλα με την ηρεμια του οτι "ολα τωρα περασαν και ειναι καλα". Δε με νοιαζει για την χρονια που φευγει, ουτε για τα δυο χιλιαδες εβδομα γενεθλια που ολοι γιορταζουν. Με νοιαζει για την απουσια και την ηρεμια που θα υπαρχει το καλοκαιρι καπου στην Χαλκιδικη, που δεν θα ακουσω αλλες ισοπεδωτικες θεωριες, φιλοσοφιες και βεβηλο χιουμορ. Οπως και στο βιντεο του κομματιου, καποτε ειχε δημιουργησει καυγα στο γλεντι ενος γαμου. Παραξενη συμπτωση.. Και οσο σκονη και αν μαζευουν τα αυλακια, το τραγουδι αυτο ακουγεται καθε φορα και καλυτερο. Προβαλλει αναμνησεις σαν ζαπινγκ στην απογευματινη ζωνη. Και μετα κλεινει η τηλεοραση.

2006-12-01T00:28:00.000+02:00

Καθε αρχη και δυσκολη, ετσι δε λενε?
Αλλα ποσο πιο δυσκολο ειναι το τελος.

badbrainbadbrainbadbrain__

2006-11-11T18:06:00.001+02:00

Μισω τα νοσοκομεια. Καθε θαλαμος σου δειχνει και εναν αλλο τροπο του ποσο ευκολα και ξαφνικα κατι μπορει να παει στραβα. Λιγο πιο περα, εξω απο ενα αλλο δωματιο, καποιες γυναικες καποιας θρησκευτικης ομαδας τραγουδουσαν με αψογες διφωνιες χωρις κανενα φαλτσο και λαθος για αγγελους και συννεφα και δεν ξερω τι αλλο. Ηταν απαισιες. Και ακομα πιο απαισια ηταν η ησυχια μετα απ' το τραγουδι τους, οταν σταματουσε το ζαπινγκ απο ολα τα καναλια της τηλεορασης που ακουγεται στον διαδρομο.

To χειροτερο ομως ειναι η καταστροφη της ψευδαισθησης που εχεις για πραγματα που θεωρεις δεδομενα. Υπαρχει ψυχη σου λενε. Και μετα τι γινεται, χαλαει το ανθρωπινο interface της και δεν μπορει να λειτουργησει καλα;

Η Ζωντάνια Του Χειμώνα

2006-10-31T08:55:00.000+02:00

24 νοέμβρη.

25 νοέμβρη.παυση.

16 δεκέμβρη.

κλεισιμο.

5th october

2006-10-20T00:00:00.000+03:00

Murderous chocolate
God saved me from drowning
Then kicked me to death on the beach
What's hit is history
What's missed is mystery
And the miraculous image of sound washed ashore

"Do not lose sight of the sea. Do not lose sight to the sea."

(τεσσερα χρονια περασαν, σαν να μην περασαν καθολου)

Κοίμηση (part 3)

2006-10-11T03:29:00.000+03:00

Η σχετικοτητα ειναι το παν. Μπορει να σε χτυπησει ηλεκτρικο ρευμα για εκατοστα δευτερολεπτου αλλα αν ειναι μεγαλη η ενταση αρκει αυτος ο χρονος για να πεθανεις η για να αλλαξει τη ζωη σου για παντα. Η απο την αλλη μπορει να δεχεσαι το χτυπημα για εναν ολοκληρο χρονο τοσο απαλα που δεν καταλαβαινεις καν οτι κατι σε χτυπαει.

Οπως τα σκουπιδια, τα ποταμια και τα ρευματα, εφυγε στη θαλασσα. Oπως οι Cocteau Twins ελεγαν "Sea Swallow Me". Οπως το πιανο που βουλιαζε στον Αυστραλεζικο ωκεανο: "there is a silence where has been no sound, there is a silence where no sound may be. In the cold grave, under the deep, deep sea".

και τωρα θα αγκαλιαζει ολοκληρη τη γη
και ολο και καποια φωτογραφια θα μεινει καπου
οπως παλια εμεινε ο πινακας

ΜετεμΨυχωση (part 2)

2006-10-04T01:07:00.000+03:00

Δεν ξέρω αν κάποτε θα αφήσω το σημάδι μου στον κόσμο ή αν αυτός θα αφήσει το σημάδι του σε μένα. Τα εξιτήρια μοιράζονται τυχαία, πάντα όταν δεν το περιμένεις, αυτός είναι ο μοναδικός κανόνας που δεν έχει εξαίρεση. Αφημένος στη ροή του χρόνου, του μεγάλου αυτού ποταμού που παρασέρνει βίαια τα πάντα, κάποια στιγμή θα πεταχτείς σε μια όχθη ή θα σκαλώσεις σε μια πέτρα. Μετέπειτα απλά θα τον βλέπεις να κυλάει με όλα όσα παρασύρει, στη συνέχεια μόνο θα τον ακούς, τέλος απλά θα ξέρεις ότι κυλάει χωρίς να νιώθεις τίποτα.

Εύχεσαι μόνο ότι στο τέλος θα μπορούσες να έχεις λίγο χρόνο παραπάνω. Κάπως σαν τους υπολογιστές, που όταν σταματήσει η τροφοδοσία ρεύματος έχουν το UPS που τους δίνει λίγο παραπάνω χρόνο ώστε να κλείσουν σωστά ότι έχουν αφήσει ανοιχτό.

Ευαγγελισμος (part 1)

2006-09-27T01:51:00.000+03:00

Ισως οι ψυχες μεταφερονται στα χρονια και στους τοπους. Ισως αυτην η πλυστρα με τις αφελειες που πεφτουν στα ματια της να ζει ακομα. Μονο που τωρα εχει τον κοσμο κατω απο τα ποδια της - και αναμεσα τους. Πλενει πια μονο τα - απειρα -δικα της ρουχα, σχεδιαζει, καπνιζει στριφτα και κανονικα τσιγαρα, ταξιδευει, τραγουδαει, επικοινωνει. Και μονο οταν ο αερας φυσαει δυνατα η χαιδευει τα μαλλια της ανοιγει η αυλαια και βλεπεις τα γαλαζοπρασινα ματια της, τη λιμνοθαλασσα που θα' θελες να βουλιαξεις, τη φωτια που θα' θελες να καεις.

Απο την παλια της ζωη δε θυμαται τιποτα. Αλλα ο πινακας δε λεει ψεματα. Και ο Toulouse δε ζει για το επιβεβαιωσει. Καποιες μορφες εχουν απλα αυτην την τυχη και το χαρισμα. Η ομορφια ειναι πιο αφθαρτη και απο την ιδια την υλη που την αποτελει. Ο Φοινικας αναγεννιοταν απο τις σταχτες του. Και αυτην εδω απο τη σαρκα της.

Ανεβαινοντας

2006-09-13T01:20:00.000+03:00

Τα δεντρα, 4 χρονια πριν, εβλεπαν γυρω τους μονο τα καλοκαιρινα φωτα των σπιτιων, ολες τις υπολοιπες εποχες τους στυλους που φωτιζουν τον δρόμο στο πλαι του οποιου μεγαλωνουν, ο αερας καθοριζε την παλιρροια τους, τα εγερνε η τα τεντωνε αφηνοντας στη σεληνη -τον μικρο νυχτερινο προβολεα- απλα τις φωτοσκιασεις.

Τα δεντρα, 4 χρονια μετα, βλεπουν τα φεγγαρια και τα αστρα και μονο λιγο που ψηλωσαν, άλλο τόσο σταθεροποιησαν την θεση τους στο πλαι του δρομου, ειδαν την πανσεληνο οπως θα πρεπει να βλεπεται, χλωμή και απέριττη, χωρίς τις φωτεινές συνιστώσες της πόλης, χωρις τους ηχους απο τους κινητηρες, χωρις ερωτευμενα ανθρωπινα βλεμματα, χωρις μουσικη, μονο με ουρανο.

Ψηλα αραιωνει το οξυγονο.Απλα ετσι ειναι.

A Moon-piece

2006-09-08T04:53:00.002+03:00

A moon-piece to fetch up the golden cup
A snow-piece to avoid the great heat of the sun

Is kept in the night and by the light of the moon

An ice-piece so as they seem forever fallen
A night-piece of the dismal supper and strange entertainment

A wideness opening and closing to keep the darkness sealed within
to keep the darkness sealed within
to keep the darkness sealed within
to keep the darkness sealed within

Αναγέννηση

2006-09-02T18:35:00.001+03:00

"Ετσι λοιπον ο Αυγουστος υπεκυψε στον Σεπτεμβρη,

κι ελαχιστοι παραπονεθηκαν."

Γαβ-γουστος

2006-08-30T22:58:00.000+03:00

Εγκλωβισμος, ζεστη πανω+κατω, ουρανος+ασφαλτος.
Καπως δυσκολο να ξεφυγεις απο το βορειο λουκι.
Εκει που βγαινεις τρεχει βιαια παλι νερο.
Οχι ομως ανεφικτο.
Θα στερεψει.
Το νερο.

Πριν χρονια το πανηγυρικο φεστιβαλ των ζωων ακμαζε εδω μεσα.
Γιορταζαν το τελος τους ελπιζοντας σε ενα καλο ψησιμο.
Τα μαχαιρια πλενονταν απο το επομενο αιμα.
Τωρα ουτε καν αποφαγια δεν εχει εδω.
Σαπισαν και εξαφανιστηκαν.
Καποιοι Κενοβιτες μονο.
Και κρυφα ζευγαρια.
Αγκιστρωμενα.

Ο Σκυλος επιασε και αυτος το τρια εις την τριτη.
Η επομενη δυναμη δυσκολο να υπαρξει.
Μακαρι να υπαρξει.
Αν αξιζει.
Λες?
?

On / Off / On

2006-08-18T11:11:00.000+03:00

Δεκαπενταύγουστος βράδυ, στην σοφίτα, στο σπίτι στο χωριό μου, το laptop με κλειστή οθόνη έπαιζε Interpol και Psychedelic Furs και όταν κοίταξα από το παράθυρο για να δω μονάχα άπειρα αστέρια πάνω απ’ τα βουνά, κατάλαβα ότι κάποια στιγμή έκανε την μετάβαση από το ρεύμα της πρίζας στην μπαταρία του. Βγαίνοντας στην βεράντα ένιωσα το απόλυτο σκοτάδι να με ακουμπάει, πάνω στα βουνά χωρίς φεγγάρι νιώθεις την υλική του υπόσταση, το αναπνέεις, κατεβαίνει μέσα σου σαν καπνός και σε καταλαμβάνει. Όπως η εξωγήινη μαύρη στολή του Spiderman που ενεργοποιούνταν με τη σκέψη του και μόνο και του έδινε παραπάνω δυνάμεις, το σκοτάδι σου δίνει πολλά περισσότερα από όσα δεν σε αφήνει να δεις. Μια ολόκληρη ώρα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, τότε και αν συνειδητοποίησα την μοίρα, σαν αϋπνία, σιωπηλή ακινησία, δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου τόσα αστέρια νηφάλιος, μετά από λίγο μου φαινότανε σχεδόν φωτεινός ο ουρανός, χιλιάδες εκατομμύρια λαμπρές ή αχνές μικρές τρύπες που χαλάνε και ομορφαίνουν το μεγαλύτερο σκοτάδι, το μεγάλο διάστημα, αυτό μέσα στο οποίο κολυμπάμε όλη μας τη ζωή αλλά δεν το καταλαβαίνουμε και λέμε τάχα πως προτιμούμε το αλμυρό νερό της θάλασσας για να μας δροσίσει.

Και μετά ήρθε το ρεύμα, δίνοντας σου την αίσθηση ενός απότομου βίαιου ξυπνήματος καθώς το laptop ξαναγύρισε στην αγαπημένη του πηγή ενέργειας: το ρεύμα του δικτύου.

(η φωτογραφια ειναι του αλεξη)

Περιοδος

2006-08-11T03:06:00.000+03:00

Καθε ολοκληρο φεγγαρι φερνει την δικη του αναστατωση, αυτο, το πιο ζεστο, εφερε κρυο, για να κρατησει την σκοτεινια σφραγισμενη μεσα του, πανω απο τις παραλιες, τις κορυφες και τις κεραιες των πολυκατοικιων. Ενα ακομα κομματι φεγγαρι με απειρες πυγολαμπιδες γυρω του, οσο πιο πολυ μενεις στο σκοταδι τοσο πιο πολλες θα δεις να ξεπεταγονται γυρω του, αν εισαι στο καταλληλο μερος ισως και το δεις να κοκκινιζει -η να αιμορραγει οπως ελεγε η Λευκη Συμφωνια-, η εμμηνος ρυση του πλανητη μας, παντα ομως με σταθερο κυκλο, αποβαλλει ολο το φως που δεν χρειαζεται και ξανακλεινει την λαμπρη του οπη. Σαν αναμμενα alarm αυτοκινητου αναβοσβηνει καθε μηνα, γι'αυτο και μου δινει αυτην την αισθηση προσωρινοτητας, πως οτι και αν ειναι εκει πανω εχει σταθμευσει για λιγο κοντα μας. Το θεμα ειναι που θα παει μετα. Και πως θα γινει να παμε και εμεις.

In the oceans of the moon, swimming squidlike and squalid
This bright moon is a liquid, the dark earth is a solid.

γιατι η γη πρεπει να ειναι στερεη. οχι οι ανθρωποι.

RGB

2006-08-08T01:48:00.000+03:00

Το καλοκαίρι είναι Απόκριες διαρκείας. Μόνο που αντί να φοράμε στολές τις βγάζουμε και ξεχυνόμαστε στις παραλίες. Τελικά αυτό που χρειάζεται είναι διακοπές από τον εαυτό μας, αλλά ούτε αυτό είναι εφικτό μάλλον. Άυπνο καλοκαίρι, τα τετράωρα που κοιμάμαι κάθε βράδυ είναι πιο ημιτελή και από τα τετράμετρα που παρατάει στο pc του ο Kickstart. Ολόκληρη την φετινή χρονιά είχα πράσινο το μενού του κινητού μου, πρασίνισα και το δωμάτιο μου, πρασινογαλαζωπό είναι και το αυτοκίνητό μου το οποίο και είναι η σωσίβια λέμβος μου, αν και κάποια μέρα όπως πάει θα γίνει ακριβώς το αντίθετο. Αλλά οι φήμες αληθεύουν, τα καλοκαίρια οι πόλεις που αδειάζουν είναι το υπέρτατο ναρκωτικό που θα ρουφήξεις με σύριγγα το αυτοκίνητό σου. Οι βόλτες στην άδεια Θεσσαλονίκη τα βράδια αδειάζουν το μυαλό, είναι πλύση στομάχου και λοβοτομή ταυτόχρονα, σαν να σε βγάζει βόλτα ο σκύλος σου, οδηγείς μα οδηγείσαι, ξεχνάς την ακρίβεια του πετρελαίου γιατί το πετρέλαιο κινεί εσένα, παίρνεις αποφάσεις χωρίς την τηλεόρασή σου και όπου και αν καταλήξεις, ξέρεις ότι είναι σωστό, είτε είναι σε κάποιο ψιλοκοσμικό κάμπινγκ της Χαλκιδικής ή στις φυλακές της Κορίνθου. Τελικά που βρίσκεται αυτό το γαμημένο μοτέλ “O Παράδεισος”? Προφανώς κάτω από τον πιο έρημο μπλε ουρανό, δίπλα στην πιο βαθιά μπλε θάλασσα (τουλάχιστον στην ιδανική τους μορφή) οπότε κάτω ή πάνω κι αν κοιτάξεις μπλε θα δεις. Το μπλε είναι το χρώμα της μελαγχολίας, αλλά στα ξέφρενα Ελληνικά καλοκαίρια προφανώς δεν είναι. Και με τέτοιες υψηλές θερμοκρασίες οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι δεν διαφέρουν και πολύ από τους επεξεργαστές των κομπιούτερ: παρουσιάζουν αστάθεια. Χτυπάνε κόκκινο. Το χρώμα της ζωής. “Καθένας μας είναι ένα βιβλίο αίματος. Όπου και αν μας ανοίξεις είμαστε κόκκινοι” γράφει ο Clive Barker στα ομώνυμα βιβλία του, αυτό κυλάει μέσα μας και μας κάνει να κυλάμε, ένα τεράστιο δοχείο είμαστε, ίσως με μια ψυχή μέσα αλλά περισσότερο με πολλά λίτρα υγρά. Και που καταλήγουν όλα αυτά; Στην τουαλέτα ή δίπλα στα σκουπίδια.

27 summers

Turn This Summer Around

2006-08-01T07:48:00.000+03:00

Θα παρω τα βουνα. Θα φυγω μακρια. Το καλοκαιρι κλεινει, εμεινε ενας μηνας αλλα δυστυχως μετα τη μεση το τελος φανταζει πιο κοντα. Οι El Presidente ειναι η αγαπημενη μου μπαντα για αυτο το καλοκαιρι, στο repeat ο δισκος τους (θα με λυντσαρουν οπου να'ναι οι συναδελφοι) και το γραφειο χανει την μουνταδα του, λιαζεται, δροσιζεται, περιστρεφεται, στριφογυριζει, αιωρειται. Mπα, για μενα μιλαω, οχι για το γραφειο μου.

This is a summer for some casual relationsI don't need to tell you I'm downMy head is spinning but I don't need no favoursCos I don't want to bill you roundMy God I love youOh God I love youOh God I'd love you to stayOh maybe baby this particular momentI don't wanna lose you this time

Το αυγουστιατικο φεγγαρι πλησιαζει και απο ολα τα αλλα του χρονου ειναι το πιο τελετουργικο. Ειδικα οταν θα φωτισει τις κορυφογραμμες, σε μερη πανω απο τον πολιτισμο (οπου και ευελπιστω να ειμαι τοτε), παραξενα πραγματα θα συμβουν..

Mi Media Naranja

2006-07-31T02:40:00.001+03:00

Γύρισα σπίτι μετά από εννέα μέρες απουσίας και η επιστροφή ήταν μάλλον απότομη. Όπως και σε όλα τα μικρά σε διάρκεια μεταβατικά φαινόμενα, κατά τη διάρκεια της μεταβολής παρουσιάζονται ασυνέχειες και άλλα ακανόνιστα μικροφαινόμενα. Όχι ότι με χαλάει η ζεστή υγρή Θεσσαλονίκη, και με το μυαλό που έχω μπορώ άνετα να παραλληλίσω την νεκρική σιγή και ηρεμία της σκοτεινής θάλασσας με το φωτισμένο από την οθόνη του υπολογιστή δωμάτιο μου. Έχω και τον πράσινο νέον-κάκτο που δίνει τις απαραίτητες αποχρώσεις στις γωνίες του τοίχου, όπως εκείνες που έπαιρνε το νερο κάτω απ' τις φωτισμένες βάρκες. Τώρα πως μου ήρθε να μπω στη θάλασσα λίγο πριν βγει ο ήλιος ακόμα δεν το κατάλαβα, ίσως έφταιγε το ίδιο το νερό και τα κοιμισμένα σκάφη και τα βράχια και τα δέντρα που φωτίζανε οι προβολείς, όλα που μου βγάζανε το Sea Swallow Me, μόνος μου δεν θα έμπαινα, ήταν όμως και η Naγιa που ξεκίνησε την σκέψη μέσα μου, η άγνωστη που ένιωσα ως γνωστή μέσα σε λίγες ώρες -και το αντίστροφο μάλλον-, το αλατόνερο του κύματος στο ξημέρωμα ήταν ο ηλεκτρολύτης, το λουκέτο στην σκηνή της το έναυσμα, ο σύνδεσμος με το άγνωστο κοινό μας παρελθόν ένα ακόμα Όλα Πριν Γίνουν. Πλην του ξαδέρφου μου δεν θυμάμαι να μου έχει αναφέρει άλλος το νεφέλωμα του γαλαξία μας, έστω και αν κάπου το νόμισε για σύννεφα, πάντως δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι από αστέρια, ίσως αυτή είναι, ενώ εγώ μάλλον από ανακυκλωμένα υλικά. Δεν ξέρω γιατί το πράσινο θεωρείται ψυχρό χρώμα, μέσα όμως σε ένα ακόμα ζεστό καλοκαίρι ήταν το χρώμα που επικράτησε στα μάτια μου και ζέστανε όσα η θερμοκρασία δεν μπορεί να επηρεάσει. Αν γύριζε ο Ed Wood το Before Sunrise κάπως έτσι θα ήταν (και θα προτιμούσα το Κλισί από την Μονμάρτη). Τι το θέλουμε το τζιν αφού μας χαλάει; Το κύμα ήταν, το κύμα που πριν δυο χρόνια είχε ακουστεί στα ίδια κύματα που μας αδειάσανε το μυαλό πριν το κρύο νερό μας το πλημμυρίσει -προσέχοντας μην μπει από το ένα αυτί- και οι τάσεις φυγής προς οπουδήποτε μα εδώ μας το αποπροσανατολίσουν, προς το Las Vegas ίσως, με έναν μεθυσμένο ψεύτικο Elvis να μας τραγουδά στο βραδινό λιοπύρι. Απ’ το χώμα στο στρώμα και τούμπαλιν, η μουσαφίρισσα μας δεν έτυχε και της καλύτερης φιλοξενίας, έτυχε όμως. Σαν να μαθαίνεις μια νέα γλώσσα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και το τέταρτο, πέμπτο και έκτο τσιγάρο της ζωής της. Lucky Strike.

[Μου έλειψε το πληκτρολόγιο μου, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.]

An Astral Disaster

2006-07-03T23:39:00.001+03:00

Ερχόμενος μεταμεσονύκτια προς Θεσσαλονίκη, Κυριακή βράδυ, η λωρίδα μου ήταν εντελώς άδεια. Που και που με προσπερνούσε κανένα άλλο όχημα, που και που προσπερνούσα εγώ καμιά νταλίκα, όλα ήσυχα, όμορφα και συμμαζεμένα δεδομένης της βροχόπτωσης που επιβράδυνε την κίνηση. Το άλλο ρεύμα αντιθέτως ήταν υπερβολικά γεμάτο, σε φάση που νόμιζα ότι πέρναγα δίπλα από ένα απέραντο τρένο, πρέπει να είδα καμιά χιλιάδα ζευγάρια φώτα, ευτυχώς που έπιανε παράσιτα το ραδιόφωνο που και που και ξύπναγα από το οπτικό επαναλαμβανόμενο νανούρισμα-μοτίβο των αντίθετα κινούμενων αυτών οχημάτων. Οι αστραπές από την άλλη έκαναν ακόμα πιο απόκοσμη την βραδινή μου μετακίνηση, φανερώνοντας μια άλλη όψη του τοπίου για λίγα φωτεινά milliseconds, κάπως όπως όταν φαίνεται ο σκελετός στα καρτούν που χτυπιούνται από ηλεκτρικό ρεύμα. Η γη βρέχεται και καταπίνει το ρεύμα του ουρανού, υπακούοντας σιωπηλά στους ασαφείς κανόνες της φύσης, κλείνει το στόμα της και κλείνει κύκλωμα. Και τα αυτοκίνητα, μικρότερα ρεύματα πηγαινοέρχονται. Και δεδομένου ότι –χωρίς τον παραμικρό εγωισμό- στον κόσμο μου το κέντρο είμαι εγώ, άκουγα μέσα από τις εκκενώσεις την νεκρή φωνή του Balance και νομίζω ότι πλέον αναφερόταν στο αυτοκίνητό μου: If it goes any faster there’ll be an astral disaster.. If it goes any faster there’ll be an astral disaster..

Αγαπημενα Σκοταδια (ξανα)

2006-06-13T03:03:00.000+03:00

Δε γινεται να γραφεις συνεχεια, οσο μεγαλωνεις οι ωρες μικραινουν και φυσικος η οχι αντιλαμβανεσαι απο μονος σου τη θεωρια της σχετικοτητας, εχεις τοσες καρτες τοσα usernames και passwords και τα bookmarks πληθαινουν, χρειαζεται αρχειοθετηση για τις αρχειοθετησεις σου, η 6/6/6 περασε και ολα βαινουν καλως, αν και κανει κρυο για Ιουνη και η Κολαση υποτιθεται οτι ειναι ζεστη, ισως οχι, οι Κενοβιτες εξαλλου προτιμουσαν το κρυο, οπως και προτιμουσαν το σκοταδι απο την αγαπη, επιλογη μαλλον του μισου τουλαχιστον πλυθησμου της γης για την μιση τουλαχιστον ζωη του, ναι οι συνειρμοι εχουν την εξαχρονη παιδικη λογικη αλλα τοτε ειναι που το μυαλο βραζει, μετα αρχιζει και εξατμιζεται. Μετα απο μια οκταετια η οθονη μου αρχισε να ξεφτιζει και με χαρα βλεπω παλιοτερα κειμενα ξεθωριασμενα. Λες και δεν αφησα ποτε το χαρτι και το μολυβι.

Aπαλά Μαύρα Αστέρια

2006-06-05T03:49:00.000+03:00

... γύρω από το λαμπρό κίτρινο φεγγάρι, οι ατελείωτες βροχές μέσα σε στοιχειωμένο αέρα, το πιο βαθύ φως, ο παράδεισος των Γατών, το σκοτεινό δάσος, η μεγαλύτερη πίστη για τον μικρό μας κόσμο, όλα τα όμορφα μικρά αλογάκια, η συγχώρεση και η μετάνοια, τα μαύρα πλοία στον Ουρανό, η φθορά και η διαφθορά και πάνω απ’ όλα ο Χριστός, ο Αντίχριστος και ο Άνθρωπος… Όλη η ανθρωπότητα, ο κόσμος και οι Θεοί του συρρικνώθηκαν τις δυο πρώτες νύχτες του Ιούνη στη μικρή σκηνή του Θεάτρου “Δημήτρης Χορν”. Η μικρή ορχήστρα με αρχηγό τον David M.

Tibet

ήταν συγκλονιστική, σπαρακτική, ανατριχιαστική και εξώκοσμα πανέμορφη. Θαρρείς πως όταν βγαίναμε από μέσα θα βλέπαμε τον κόσμο να φλέγεται, τα κτίρια να πέφτουν μαζί και οι άνθρωποι και ο Ιησούς θα περπάταγε για δεύτερη φορά στη γη.

It isn't very good, in the dark dark wood
In the middle of the night, when there isn't any light

Scarlettime

2006-05-31T20:11:00.000+03:00

Δεν ειμαι και ο μεγαλύτερος φαν των Kαλοκαιριών, φέτος όμως θα αλλάξω λίγο γνώμη. Η Scarlett Johansson πήρε θάρρος από το καραόκε στο Τόκυο με τον Bill Murray και ανοίγει την συλλογη Unexpected Dreams με το Summertime (των George & Ira Gershwion) και παρόλο που δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο στη φωνή της, καταφέρνει να ακούγεται απίστευτα δροσερή και καλοκαιρινή, τόσο που θα'θελα να ήταν καλοκαίρι για πάντα. Ειδικά όταν πατώντας πάνω στα πνευστά και τα έγχορδα σιγομουρμουρίζει τα ντα ντα ντα του του του νταπατα ντα (γραπτα φαίνεται αίσχος αλλα άλλο να το τραγουδάς) την φαντάζεσαι με ένα ποτήρι λευκό κρασί να περπατάει ξυπόλητη στην άμμο, βρέχοντας που και που τα πόδια της στο κύμα. Ε δεν είναι τυχαίο που το όνομά της (με ένα t λιγότερο έστω) είναι και ένα τόσο ωραίο χρώμα. .

οh your daddy's rich and your mommy is good looking

so hush little baby, don't you cry

In A Foreign Land, In A Foreign Town

2006-05-26T21:06:00.000+03:00

Oχι οτι ξενιτευτηκα, τουλαχιστον οχι σωματικα, αλλα προσφατα απεκτησα το υπεροχο αυτο βιβλιαρακι του Thomas Ligotti, τεσσερις σκοτεινες (εμ τι αλλο) ιστοριες και στο συνοδευτικο δισκακι τεσσερα -επισης- σκοτεινα στρωματα ηχων και θορυβων απο τον Tibet, τον Stapleton και την λοιπη παρεα των c93 για να ακουγονται (σε χαμηλη ενταση τις τελευταιες ωρες της ημερας, οπως προτεινεται) ενω λαμβανει χωρα η αναγνωση. Eτσι για να στρωνει το κλιμα για τις δυο παραστασεις την ερχομενη εβδομαδα. Ζεσταινει ο καιρος αλλα -μπρρρρρρ- reaping time has come ...... ...... ......

Smelly town, smelly town, what are they feeding you?

2006-05-23T21:09:00.001+03:00

Μερικες μερες η θαλασσα μυριζει τοσο ασχημα και καμια φορα -συν-εγκληματωντας- ο αερας την φερνει μεχρι και το σπιτι μου, σπανια βεβαια. Μου θυμιζει τον Βαλτο της Αιωνιας Δυσωδιας (απο τον Λαβυρινθο), που ετσι και ακουμπουσες τα νερα του θα βρωμαγες για παντα. Τωρα ειδικα που καλοκαιριαζει και η Θεσσαλονικη γινεται η Μητροπολη Της Αιωνιας Υγρασιας δεν εχεις που να κρυφτεις. Τα καραβια-μπαρ ξεκινησανε τις βολτες τους στη θαλασσα και στις πανω περιοχες εχει μικρους κηπους να τρυπωσεις, οποτε η ισορροπια καπως επερχεται: για καθε γωνια της πολης που βρωμαει υπαρχει αλλη μια που να μυριζει ομορφα.

Τα Σκοτεινα Παιδια

2006-05-19T21:24:00.000+03:00

Ο τελευταιος δισκος των Twilight Singers κλεινει εκει ακριβως στο λυκοφως, με τον κορη του ματιου ορθανοιχτη, οχι απο χημικα και χαπια, αλλα απο την επιθυμια της να ρουφηξει φως. Ο Greg Dulli, ο βασικος τραγουδιστης του λιγοστου αυτου φωτος, πλησιαζει στα κυματα και μπαινει απο κατω και παντα οταν σκεφτομαι το λιγοστο αυτο φως σκεφτομαι τα αστρα, τους Πολεμους των Αστρων, την φωνη του νεκρου Balance των Coil να προειδοποιει If it goes any faster there'll be an astral disaster, τους Current 93 (που επιτελους θα δω) με το Soft Black Stars, τον Nick Cave να τραγουδα "the stars will explode in the sky, but they don't, do they? Stars have their moments, then they die".

Ισως δεν εχει σχεση με διαστημοπλοια, οι παιδιαστικες και παιδικες σκεψεις ομως ανακατευονται και οταν στο φιναλε του δισκου ερχεται η κορυφωση του, ξερεις οτι και εκει εχεις βρει κατι να σε καθρεφτισει. Το Powder Burns κλεινει με την απλη επιθυμια που ερχεται μετα το ομωνυμο κομματι, με ηχους απαλης βροχης: *12 I Wish I Was, μια ευχη που θα μετανιωνες πριν καλα καλα πραγματοποιηθει. Οχι ομως στη ζωνη του λυκοφωτος.

*παραφραση του τιτλου συμπεριλαμβανοντας και τον αριθμο κομματιου. καλυτερο φαινεται ετσι.

κυριακή πρωΐ κυριακή πρωΐ

2006-05-15T02:39:00.000+03:00

Εφτά και δέκα, ξημέρωμα Κυριακής στην Αποθήκη του Μύλου, ο ήλιος φωτίζει τα πάντα έξω, όλοι χορεύουμε ασταμάτητα δίπλα σε γνωστούς και αγνώστους, όλοι είμαστε ένα, κουρασμένοι, διψασμένοι, καπνισμένοι, τα decibel πλέον είναι μονάδα μέτρησης της χορευτικής ενέργειας και τα τέσσερα τέταρτα που βαρύγδουπα τραντάζουν τα σώματά μας κινούν ότι δεν μπορούμε εμείς να κουνήσουμε, η μουσική, ο μεγάλος παγκόσμιος βηματοδότης, ανασταίνει τα βαριεστημένα κορμιά και ξυπνάει τα κοιμισμένα μυαλά, κοιτάς τον κόσμο που χορεύει και τον κόσμο που δουλεύει, διασκορπισμένοι όπως είμαστε όλοι με μαθηματική ανακρίβεια, καταπίνουμε τετράμετρα και αντιδρούμε μόνο στη μεταβολή του εύρους των φίλτρων της κονσόλας.

Εφτά και δέκα, ξημέρωμα Κυριακής, ο ήλιος φωτίζει λίγα τετραγωνικά μέτρα μέσα στην Αποθήκη του Μύλου περνώντας από την ανοιχτή πόρτα και ο Hacker κλείνει το δίωρο σετ του και μας καλημερίζει με ένα τελευταίο βινύλιο. Age Of Love, έτσι απλά για να περάσουν τα παιδικά μας χρόνια σε ένα λεπτό μπροστά από τα μάτια μας και να βγούμε έξω στον ήλιο με ζωντάνια μεγαλύτερη κι απ’ αυτή του Λαζάρου όταν βγήκε ξανά στο φως.

Black Sheep In Black Coffee

2006-05-08T21:06:00.000+03:00

Τα σημαδια ηταν εδω και μηνες μπροστα στα ματια μου αλλα δεν τα εβλεπα. Το μαυρο προβατο αναμεσα στα αλλα στην κουπα που πινω καφε στη δουλεια μου. Black Sheep, αλλαζω δυο γραμματακια με ενα, Black Ship και ετσι φανερωνεται το μεγαλειο που θα φανερωθει ολοκληρωμενο στην πρωτη και δευτερα Ιουνιου. Black Ships Ate The Sky και οι Current 93 στην Αθηνα θα εχουν την τιμητικη τους με τον David Tibet να απαγγελει, να τραγουδα, να ουρλιαζει και να ψιθυριζει για θεους, δαιμονες και -κυριως- ανθρωπους. Οπως και στους δισκους του ετσι και στη συναυλια ουτε που φανταζομαι που θα καταληξει η βραδια οπως και δεν το φανταζομουνα οτι το σαβ/κο που κατεβηκα Αθηνα θα κατεληγα στις 5 τα χαραματα, Κυριακη πρωι καπου στην Βαρβακειο Αγορα σε ενα παρτυ κωφαλαλων που σιγα σιγα τελειωνε. Εκει και αν νιωσαμε σαν μαυρα προβατα..

Ground Control

2006-05-02T02:08:00.001+03:00

Απο τα πλεον αγαπημενα μου τμηματα δρομου ειναι το κομματι λιγο πριν την Κατερινη (ερχομενος απο Θεσσαλονικη) με τα υπεροχα συμμετρικα τοποθετημενα φωτα. Χωρις να εχει κατι αλλο αξιοπροσεκτο γυρω του μοιαζει με διαστημικο διαδρομο - οταν βεβαια βοηθαει και ο φωτισμος - και σημερα το βοηθησε. Πατας γκαζωνεις και στη στροφη μετανιωνεις, αφου εχεις ηδη βγει απο εκει και καταλαβαινεις οτι το τριξιμο και ο θορυβος δεν ειναι το φραγμα του ηχου που σπαει, ουτε ο λειζερ προωθητηρας. Οφειλονται απλα στο "θελω επειγοντως ζυγοσταθμιση" Micra που δεν προκειται ποτε να απογειωθει. Η ισως και μπορει.

Ambience

2006-04-30T05:56:00.000+03:00

Aurora Borealis, taken from somewhere in the net

Από όλα τα είδη μουσικής κρατάω το ambient ως το πιο ενδοσκοπικό. Ακούγοντας ambient είναι σαν να ακούς τον εαυτό σου, διαλέγεις κάποιο ήσυχο μέρος της ημέρας και όχι απλά ακούς, αφουγκράζεσαι. Είτε ως άθροισμα απαλών μελωδιών και ήχων ή ως συνονθύλευμα περιβαλλοντικών και μη θορύβων, η ambient μουσική ως άλλο μπούμερανγκ σου επιστρέφει τους ήχους του εαυτού σου, κατευθύνει το μυαλό εκεί ακριβώς που αυτό θέλει να πάει, οπότε σαν θετική ανάδραση ίσως θα σε κάνει να αισθανθείς πιο άσχημα αν αισθάνεσαι άσχημα ή πιο όμορφα αν αισθάνεσαι όμορφα. Ξεπερνώντας έννοιες όπως νότες και πεντάγραμμα, το περιβάλλον έχει από μόνο του πολλά από όσα έχεις ακούσει και αγαπήσει χωρίς να ξέρεις, όπως πχ τα τρένα που άκουγα πιτσιρικάς να περνούν τα βράδια δίπλα από το σπίτι μου με όλη την αντήχηση της ήσυχης νύχτας με την προσθήκη από τον κινητήρα που ανεβοκατέβαζε το ασανσέρ στην δίπλα πολυκατοικία.

Ας είναι καλά το Echo Beat του Κώστα Παγανού που στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας εξέπεμπε από το Ράδιο Παλμό τρίωρα μεσημεριανά ambient set τα σαββατοκύριακα. Έβαλε το μυαλουδάκι μας στο σωστό δρόμο.

Quiet

2006-04-29T05:12:00.000+03:00

Οι Sonic Youth ειναι με διαφορα η πιο γλυκια ροκ οικογενεια. Με τετοιους γονεις φανταζομαι η μικρη κουκουρουκου Coco ειναι καταδικασμενη να μεγαλουργησει. Περιμενω τη συμμετοχη της στο νεο δισκο...

Helloooo

2006-04-28T21:51:00.000+03:00

Ειμαι στη δουλεια και ψιλοβαριεμαι. Αυτος εδω ειναι το αφεντικο μου και οταν βαριεμαι φτιαχνω διαφορα με την φατσα του. Εδω η Andy Warhol παραλλαγη του.